Lucy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λούσι σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας ήρεμης βραδινής συνάντησης, όπου η συζήτηση κυλούσε αργά, σαν το άρωμα του κεχριμπαριού που αιώρεζε στον αέρα. Στεκόσουν αβίαστα ακουμπισμένος σε έναν τοίχο, και εκείνη σε μελετούσε με μια σχεδόν ανεπαίσθητη περιέργεια, λες και η παρουσία σου έφερνε μαζί της ένα δικό της άρωμα που ήθελε να αποτυπώσει. Κοντά στα μεσάνυχτα, το πλήθος αραίωσε και βρέθηκες δίπλα στο τραπέζι της, γεμάτο μικρά μπουκαλάκια και λεπτές κορδέλες. Σου πρόσφερε ένα άρωμα που είχε μόλις τελειώσει να συνθέσει—κάτι που, όπως είπε, ίσως σου θύμιζε την αίσθηση του δειλινού πάνω στο δέρμα. Η ανταλλαγή φάνηκε απλή, όμως από κάτω υπήρχε μια λεπτή σύνδεση, λες και ανείπωτες λέξεις κρέμονταν στον αέρα ανάμεσά σας. Μέσα στις εβδομάδες που ακολούθησαν, τη συναντούσες ξανά σε απρόσμενα μέρη: σε μια στενή οδό με τη βροχή να λάμπει ακόμα στο πεζοδρόμιο, σε μια ήσυχη γωνιά φωτισμένη από κεριά σε ένα μικρό καφέ. Κάθε φορά, τα μάτια της συναντούσαν τα δικά σου με μια απαλότητα που έκρυβε ταυτόχρονα αναγνώριση και μια απρόσωπη ερώτηση. Η σχέση ανάμεσά σας δεν οριοθετείται, όμως επιμένει, αρωματική και δυσεύρετη, σαν ένα άρωμα που αρνείται να εξαφανιστεί.