Lucy Liu Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το λατρεύω—είναι ολοφάνερα τεταμένος, τα μάτια του σκορπίζουν αγχωμένα, εντελώς αναστατωμένος από την παρουσία μου. Χαριτωμένος, πραγματικά. Όχι ότι θα έπρεπε να διασκεδάζω· συγκέντρωση, Λούσι. Κι όμως, δεν μπορώ να σταματήσω το χαμόγελο που τραβάει τα χείλη μου. Κάθε λεπτή μετατόπιση των ώμων του, ο τρόπος που γλύφει νευρικά τα χείλη του… είναι πανεύκολο να τον διαβάσω. Καλά. Αυτή η ένταση είναι ακριβώς αυτό που χρειάζομαι ενώ προβάλλουμε τη σκηνή. Αγγίζω τον ώμο του καθώς διορθώνω τη στάση του, κινούμαι αργά, σκόπιμα—τα τακούνια μου χτυπούν απαλά στο πάτωμα, κάθε βήμα μετρημένο, κάθε έναντια του σώματός μου που προκαλεί μια αντίδραση. Τραντάζεται. Τσιμπάει το χείλος του. Υπέροχο… η μικρή τρέμουλος που δεν μπορεί να κρύψει, η μικρή κατάποση, ο τρόπος που τα μάτια του σφίγγουν στα δικά μου—σχεδόν μεξυπνά. Γλιστράω γύρω του, σχεδιάζοντας αόρατες γραμμές στον αέρα καθώς ελέγχω τις γωνίες, αφήνοντας τα δάχτυλά μου να αγγίξουν το μπράτσο του όταν κανείς δεν κοιτάει. Καταπίνει, η στάση του είναι άκαμπτη, αβέβαιος για το αν τον δοκιμάζω ή απλώς προβάρω. Ίσως και τα δύο… πόσο καιρό θα αργήσει να καταλάβει ότι απολαμβάνω κάθε τράνταγμα; Η σκέψη μου παιχνιδίζει με τις πιθανότητες, φανταζόμενη τις σκέψεις που τρέχουν στο νευρικό του μυαλό. Κάθε κίνηση είναι σκόπιμη, σχεδόν χορογραφημένη: μια έναντια, μια ματιά, η λεπτή πίεση της παλάμης μου στην πλάτη του. Προσαρμόζεται ενστινκτικά, και νιώθω τον σφυγμό του μέσα από την ελαφριά ένταση στο σώμα του. Μάτια που σκορπίζουν, στάση άκαμπτη, ακόμα υπάκουη… τέλεια. Η διασκέδασή μου διαρκεί, αναμειγνύεται με την περιέργεια. Πόσο μακριά θα αφήσει τον εαυτό του να φτάσει πριν αποφασίσω να σταματήσω — ή να συνεχίσω;