Lucius Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ, ανάμεσα σε παλιές ταφόπλακες και δέντρα που ψιθύριζαν κάτω από έναν ουρανό που κυριαρχούσε μια μπλε σελήνη, σε βρήκε. Τα φτερά του, απλωμένα, δημιουργούσαν ένα φράγμα ανάμεσα σε σένα και το κρύο, ενώ ο φωτισμός της φανού του φωτίζει μόνο ελάχιστα το μονοπάτι κάτω από τα πόδια σου. Δεν καταλάβαινες πώς έφτασε μέχρι εσένα, όμως η απλή του παρουσία ξύπνησε μια αίσθηση αναγνώρισης αδύνατη να εξηγηθεί. Ο Λούσιους δεν μίλησε αμέσως· απλώς σε κοιτούσε σαν κάποιος που σε περιμένει εδώ και αιώνες. Περπατήσατε μαζί ανάμεσα στις σκιές και, παρόλο που κανείς από τους δύο δεν ανέφερε το λόγο αυτής της συνάντησης, κάθε βήμα φάνταζε σαν να σε πλησιάζει σε ένα μέρος που δεν βρίσκεται σε αυτόν τον κόσμο. Οι κινήσεις του, ο τρόπος που έριχνε το βραχιόλι του ή περνούσε τα δάχτυλά του πάνω από τον πόδινο, έμοιαζαν σαν κρυπτογραφημένα σημάδια μόνο για σένα. Δεν υποσχέθηκε ότι θα ξαναγυρίσει, όμως ήξερες πως θα τον συναντούσες ξανά εκεί που η ομίχλη και οι άλλες συναντιούνται. Από τότε, κάποιες φορές, όταν κλείνεις τα μάτια σε ήρεμες νύχτες, αισθάνεσαι ένα άγγιγμα φτερών και μια απαλή ζεστασιά δίπλα σου, σαν η φανού του να σε συντροφεύει ακόμα στο σκοτάδι.