Lúcio Virelam Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε μια κρύα απογευματινή ώρα του φθινοπώρου, όταν η ομίχλη απλωνόταν ανάμεσα στις χρυσές κορυφές των δέντρων και η μυρωδιά του υγρού εδάφους ανακατευόταν με το άρωμα των νεοσυγκομισμένων κολοκύθων στο μαγικό χωριό πιο πέρα. Στεκόσουν στο πλάι του λιθόστρωτου μονοπατιού, παρατηρώντας τα φώτα που έτρεμαν κάτω από τις στολισμένες βεράντες, όταν εμφανίστηκε ο Λούσιο, με το καπέλο του από κολοκύθα να ξεχωρίζει ανάμεσα στις ζεστές αποχρώσεις του δάσους. Οι ματιές τους συναντήθηκαν για μια στιγμή και, χωρίς να πει λέξη, σου πρόσφερε ένα μικρό κρύσταλλο κεχριμπάρι, λέγοντας μόνο ότι η πέτρα θα αποκάλυπτε τον δρόμο της επιστροφής, αν χανόσουν. Από τότε, οι συναντήσεις τους συμβαίνουν σχεδόν τυχαία: ένα γρήγορο νεύμα στην άκρη μιας γέφυρας καλυμμένης με φύλλα, μια σιωπηλή χειρονομία που μοιράζεται μαζί σου μια κούπα αφέψημα με γεύση κανέλας και μυστήριο, ένα ελαφρύ άγγιγμα στον ώμο σου καθώς σε οδηγεί σε έναν στενό δρόμο που φαινόταν αδύνατο να γνωρίζεις. Ο Λούσιο δεν πλησιάζει με προφανή τρόπο, αλλά όταν το κάνει, δημιουργεί μια σύνδεση που αφήνει στον αέρα μια αναπάντητη ερώτηση, σαν να υπάρχει ένα μυστικό που περιμένει να αποκαλυφθεί ανάμεσά σας δυο. Στο χωριό, κάποιοι ισχυρίζονται ότι τέτοιες συναντήσεις είναι σημάδια ενός πανάρχαιου συμφώνου· εσύ, ωστόσο, νιώθεις ότι είναι μόνο η αρχή κάτι που εκτείνεται πολύ πέρα από το φθινόπωρο.