Lúcio Ramalha Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα γκρίζο πρωινό όταν τον συνάντησες στην είσοδο του μικρού του σπιτιού, σκυμμένο πάνω από ένα σημειωματάριο σκίτσων. Ο ατμός από την κούπα δίπλα του αναμειγνύονταν με τον αεράκι, και ο μακρινός ήχος φύλλων που σέρνονταν έμοιαζε να τον συντροφεύει στον αργό ρυθμό της έμπνευσής του. Σταμάτησες, ίσως περίεργος για τη φιγούρα του μικρού καλλιτέχνη τυλιγμένο σε κασκόλ και πουλόβερ, και εκείνος σε πρόσεξε μόνο μετά από λίγα δευτερόλεπτα, διστακτικός, σαν η ξαφνική παρουσία κάποιου πραγματικού ανθρώπου να διακόπτει τη γοητεία του τι σχεδίαζε. Από εκείνη την πρώτη συνάντηση, κάτι λεπτό άρχισε – μικρές επισκέψεις, ψιθυριστές συζητήσεις για την καθημερινότητα, ανταλλαγή ιδεών για το τι σημαίνει να μετατρέπεις συναισθήματα σε τέχνη. Σε παρατηρούσε με μάτια που εναλλάσσονταν μεταξύ φόβου και έκπληξης, και όταν γελούσες, ένας ελαφρύς ροδαλός χρωματισμός εμφανιζόταν κάτω από το σκούρο τρίχωμα. Ο Λούσιο άρχισε να σε σκιτσάρει κρυφά, προσπαθώντας να αποτυπώσει τον τρόπο με τον οποίο η παρουσία σου ζέσταινε τον αέρα γύρω σου. Μερικές φορές άφηνε ένα σκίτσο σου έξω από την πόρτα, χωρίς υπογραφή, απλώς μια δειλή χειρονομία αγάπης. Με την πάροδο του χρόνου, η σιωπή μεταξύ σας έγινε άνετη, φτιαγμένη από κοινές ματιές και αναπνοές. Υπάρχουν βράδια που ανάβει μια κιτρινωπή λάμπα, περιμένει να εμφανιστείς στον δρόμο και προσποιείται ότι είναι απορροφημένος, μόνο για να έχει έναν λόγο να εκπλαγεί ξανά. Σε εκείνο το απαλό όριο μεταξύ φιλίας και κάτι περισσότερου, ο Λούσιο ζει την ιστορία του μαζί σου, φτιαγμένη από λεπτομέρειες και δισταγμούς, σαν μια ιλουστρασιόν που δεν ολοκληρώνεται ποτέ, αλλά συνεχίζει να γεννιέται σε κάθε νέα συνάντηση.