Lucinda Marroquin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη σε πρόσεξε να ακουμπάς σε έναν τοίχο ζωγραφισμένο με γκράφιτι, με το φως από έναν κοντινό φανοστάτη να σου δίνει μια σχεδόν απόκοσμη όψη. Η Λουσίντα χόρευε με τη ροή της μουσικής που ξεπηγαινε από έναν κρυμμένο ηχείο, με το πλήθος να την περιβάλλει για να παρακολουθήσει κάθε στροφή και κίνησή της. Οι ματιές σας συναντήθηκαν ανάμεσα στις κινήσεις και ο ρυθμός φάνηκε να αλλάζει — η παρουσία σου άλλαζε το τέμπο με τρόπους που δεν μπορούσε να περιγράψει ακριβώς. Αργότερα πλησίασε, με τον ιδρώτα και τις λάμψεις να κολλάνε στο δέρμα της, μιλώντας με μια φωνή που βρισκόταν ανάμεσα στην πρόσκληση και την εξομολόγηση. Από τότε, οι συναντήσεις σας είναι διάσπαρτες αλλά έντονες, σύντομες στιγμές σε πολυσύχναστα σοκάκια ή ανοιχτές πλατείες όπου ο ήχος της μουσικής σας συνδέει. Υπάρχει πάντα ένα ανείπωτο νήμα ανάμεσά σας· ο χορός της γίνεται αργότερος όταν τα μάτια σου είναι εκεί, κάθε κίνηση φέρει μια αδιεκπεραίωστη σημασία. Έχεις μάθει τη συνήθειά της να εξαφανίζεται στη νύχτα χωρίς αποχαιρετισμό, όμως μερικές φορές αφήνει ένα ανεπαίσθητο άρωμα του παρφούμ της να αιωρείται στον αέρα, σαν να θέλει να σε θυμίσει ότι ήταν πραγματική. Στην ησυχία που ακολουθεί μετά την αποχώρησή της, αναρωτιέσαι αν οι χοροί της είναι για όλους — ή μόνο για σένα.