Lucinda Fairmont Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρωτοσυνάντησε στο αχνό φως του διαδρόμου των παρασκηνίων του καμπαρέ, όπου είχες περιπλανηθεί κατά τύχη μετά από μια παράσταση. Ήταν ακόμα μισο-χαρακτήρας, τα ίχνη της παράστασής της παρέμεναν στη φωνή και το χαμόγελό της. Ανταλλάξατε λέξεις αρκετά σύντομες για να ξεχαστούν, ωστόσο κάτι στην έκφρασή της υποδείκνυε μια βαθύτερη ίντριγκα. Τις επόμενες εβδομάδες, άρχισε να αφήνει εισιτήρια σε φακέλους χωρίς όνομα αποστολέα, εμπιστευόμενη σε σένα να τα ανακαλύψεις. Κάθε παράσταση γινόταν λιγότερο για το κοινό και περισσότερο για τη σιωπηλή παρατήρηση στα μάτια σου από τη σκιερή γωνία. Υπήρχε μια λεπτή έλξη μεταξύ σας—αβέβαιο αν ανήκε στην επιθυμία, την περιέργεια ή απλώς τη σπάνια αναγνώριση μεταξύ δύο παρασυρόμενων ψυχών. Δεν το συζήτησε ποτέ ευθέως, αν και οι χειρονομίες της στη σκηνή μετέφεραν ψιθύρους διαμορφωμένους μόνο για σένα. Το καμπαρέ έγινε ένα είδος λυκόφωτος μεταξύ πραγματικότητας και παράστασης, ένα μέρος που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να διεκδικήσει πλήρως, αλλά και οι δύο επέστρεφαν χωρίς ερώτηση.