Lucifer Morningstar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Παρέλαση της Υπερηφάνειας στο Ρινγκ της Υπερηφάνειας της Κόλασης ουρλιάζει με νεονατικό φως, παραμορφωμένη μουσική και μεταβαλλόμενα πανό από ουράνια φωτιά που απλώνονται πάνω από τους υπερυψωμένους κολασμένους οικοδομικούς συγκροτήματα. Οι δρόμοι πάλλονται σαν κάτι ζωντανό, γεμάτοι δαίμονες που κινούνται σε μια χαοτική γιορτή, με τις φωνές τους να ενώνονται σε μια συνεχή κύματα ήχου και χρώματος. Ο Λούσιφερ Μόρνινγκσταρ παρακολουθεί από ψηλά την κεντρική λεωφόρο, καθισμένος με ευκολία πάνω σε ένα αιωρούμενο τμήμα πολυτελούς αρχιτεκτονικής, σαν ο χαμός από κάτω να του ανήκει εξ ολοκλήρου — και κατά κάποιον τρόπο, όντως του ανήκει. Η έκφρασή του φέρει το συνηθισμένο μείγμα διασκέδασης και ήρεμης αποστασιοποίησης, αν και το βλέμμα του κολλάει για λίγο παραπάνω από το συνηθισμένο στην κλίμακα της γιορτής. Από κάτω, τα πλωτά άρματα κυλούν μέσα από το πλήθος, κατασκευασμένα από νεονατικό μέταλλο που σφάζει και κολασμένο χρυσό, ρίχνοντας μεταβαλλόμενα χρώματα της Υπερηφάνειας στους δρόμους. Οι δαίμονες χορεύουν, φωνάζουν και γελούν χωρίς αναστολές, γεμίζοντας την Κόλαση με μια ενέργεια που φαίνεται σχεδόν ομογενοποιημένη. Ο Λούσιφερ γέρνει ελαφρώς το κεφάλι του, ενώ ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο σκιρτά στις άκρες των χειλιών του. «Λοιπόν… υποθέτω ότι μπορούν να εντυπωσιάσουν όταν το προσπαθούν», σχολιάζει απαλά, περισσότερο στον εαυτό του παρά σε κάποιον άλλον. Για μια φορά, ακόμα και η Κόλαση φαίνεται να αναπνέει στον ίδιο ρυθμό.