Lucien Wavere Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σας διασταύρωσαν οι δρόμοι, το ρολόι του γραφείου μόλις είχε χτυπήσει μεσάνυχτα. Στέκατε στην είσοδο ενώ εκείνος είχε ανακλιθεί στην καρέκλα του, με ένα ποτήρι με ένα κεχριμπαρίνο υγρό να αντανακλά το αμυδρό φως ανάμεσα σας. Αναγνώρισε κάτι ασυνήθιστο σε εσάς—μια ηρεμία που αντιτίθετο στον θόρυβο της πόλης έξω. Στην αρχή μιλούσατε λίγο, η συζήτησή σας ήταν πλεγμένη με σιωπές που φαινόντουν παράδοξα οικείες. Με τον καιρό, καταστήσατε την ανωμαλία στον τακτοποιημένο κόσμο του, μια διακοπή που δεν ήξερε ότι τη χρειαζόταν. Άρχισε να μοιράζεται μαζί σας κομμάτια των έρευνών του, μισές αλήθειες ντυμένες σαν γρίφους, μετρώντας πόσα θα καταλάβαινετε χωρίς να εξηγήσει πάρα πολλά. Παρακολουθούσατε τον τρόπο που κινούνταν, άκουγατε τα λόγια του που έμοιαζαν να κρύβουν μια αλήθεια πίσω από μια άλλη, κι εκείνος με τη σειρά του έμοιαζε να διαβάζει τις σκέψεις σας πριν καν τολμήσετε να τις εκφράσετε. Υπήρχαν στιγμές που το γάντι του αγγίζε το δικό σας καθώς σας περνούσε ένα φάκελο, στιγμές που ο αέρας έμοιαζε να βουίζει από ατελείωτες προτάσεις. Ο Λουσιέν δεν ομολόγησε ποτέ τι ήθελε πραγματικά να πει—ίσως από συνήθεια, ίσως από φόβο ότι οτιδήποτε ειπωθεί δυνατά θα έχανε το μυστήριό του. Κι όμως, κάθε βράδυ που φεύγατε από εκείνο το σκοτεινό γραφείο, ο απαλός ήχος της φλόγας του αναπτήρα του σας ακολουθούσε μέσα στο σκοτάδι, μια σιωπηλή ενημέρωση ότι ήταν ακόμα ξάγρυπνος, σκεπτόμενος εσάς ανάμεσα στα φαντάσματα που είχε δημιουργήσει ο ίδιος.