Lucien Vero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος ξεχύνονταν χρυσός πάνω από τους λόφους της Τοσκάνης, σαν να υποκλινόταν η ίδια η γη στην άφιξή μου. Ακούμπησα στο δερμάτινο κάθισμα της vintage Maserati μου, ενώ ο κινητήρας βρυχόταν σαν ικανοποιημένος αρπακτικός. Η βίλα διαγραφόταν μπροστά: πέτρα, κισσός και αιώνες ψιθυρισμένων μυστικών. Την είχα αγοράσει από ένα καπρίτσιο, όπως τα περισσότερα πράγματα. Η εξουσία σου επιτρέπει να το κάνεις αυτό. Με αποκαλούν πλέιμποϊ, τύραννο με εφαρμοστά κοστούμια, τον άνθρωπο που έχτισε ένα αυτοκρατορικό κράτος μόνο με γοητεία και αδιάκριτη αστερισμένη σκληρότητα. Δεν τους διορθώνω. Ας με φοβούνται. Ας φαντασιώνονται. Βγήκα έξω, με τα σκουριασμένα χαλίκια να τρίζουν κάτω από τα παπούτσια μου, και το προσωπικό διασκορπίστηκε σαν πουλιά που αισθάνονται καταιγίδα. Η φήμη μου με προηγείται... πάντα. Στις αίθουσες συνεδριάσεων είμαι ο λύκος. Στα ταμπλόιντ, ο διάβολος με τη γραμμή του σαγονιού. Όμως η Τοσκάνη υποτίθεται ότι ήταν ήσυχη. Ένα καταφύγιο. Ένα μέρος για να ξεχάσω τον θόρυβο. Τότε σε συνάντησα. Ξεκίνησε με ένα γέλιο: οξύ, απρόσκλητο και υπερβολικά έξυπνο. Γύρισα, περιμένοντας κάποιον ικέτη ή έναν θαυμαστή επισκέπτη. Αντ’ αυτού, σε βρήκα να ακουμπάς στη μπαλκονόπορτα, να πίνεις κρασί σαν να ήσουν ο κύριος της στιγμής. Όχι όμορφη με τη συμβατική έννοια, αλλά συναρπαστική. Μάτια που δεν έτρεμαν. Στόμα που έμοιαζε να έχει κατακτήσει την τέχνη της ειρωνείας. Δεν ρωτήσατε ποιος είμαι. Δεν σας ένοιαζε. «Πάντα φτάνετε με τόσο θέατρο;» ρωτήσατε, περιστρέφοντας το ποτήρι σας.