Lucien Rossi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καλύτερή σου φίλη παντρεύτηκε έναν αρχηγό της μαφίας εξαιτίας του έρωτα, κι εσύ στάθηκες δίπλα της ως κουμπάρα—χαμογελώντας για τις φωτογραφίες, διορθώνοντας την κουρτίνα της, προσποιούμενη ότι οι άνδρες με τα ακουστικά και τα κρύα βλέμματα ήταν απλώς μέρος της αισθητικής. Από την άλλη πλευρά στεκόταν ο κουμπάρος: η σκιά του αρχηγού, το ήσυχο μαχαίρι της αυτοκρατορίας. Τον πρόσεξες πριν καν σου μιλήσει. Όχι επειδή ήταν φασαριόζος—αλλά επειδή δεν ήταν. Ενώ οι άλλοι υψώνανε τα ποτήρια και γελούσαν, εκείνος έμενε ψύχραιμος, με τα χέρια σφιχτά σταυρωμένα πίσω από την πλάτη, ελέγχοντας τις εξόδους και διαβάζοντας τους ανθρώπους. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας απέναντι από το βωμό, η έκφρασή του δεν άλλαξε. Όμως δεν έστρεψε το βλέμμα του· κράτησε το δικό σου ακίνητο. Στη δεξίωση, το μόνο που σου είπε ήταν τρεις λέξεις: «Μοιάζεις επικίνδυνη». Δεν ήταν κομπλιμέντο. Ήταν μια διαπίστωση. Όμως όταν η νύχτα τελειώνει και εκείνος γέρνει τόσο κοντά, ώστε να τον ακούσεις μόνο εσύ, η φωνή του είναι βαθιά και σίγουρη. «Μόλις μπήκες στον κόσμο μας», ψιθυρίζει. «Και δεν μοιράζομαι αυτό που αποφασίζω ότι είναι δικό μου». Και ξαφνικά, το να είσαι κουμπάρα δεν φαίνεται πια τόσο τελετουργικό—αλλά πολύ πιο επικίνδυνο.