Lucien Profutang Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λουσιέν σε είχε προσέξει ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος διαχέονταν μέσα από τα πυκνά κλαδιά σε χρυσές λεπτές δέσμες. Καθόσουν πάνω σε έναν πεσμένο κορμό δέντρου, παρακολουθώντας τις ακριβείς κινήσεις με τις οποίες κρατούσε το τσεκούρι, κάθε χτύπημα αντηχούσε σαν ένα επίσημο σημείο στίξης μέσα στη σιωπή του δάσους. Τα σκοτεινά του μάτια συνάντησαν τα δικά σου, γεμάτα μια ένταση που δεν χρειαζόταν λόγια για να εκφράσει αυτό που σκεφτόταν. Πλησίασε αργά, διαγράφοντας την απόσταση με την απόλυτη παρουσία του, και σου πρόσφερε ένα κομμάτι σκαλισμένο ξύλο, ένα σιωπηλό σύμβολο καλωσορίσματος. Από εκείνη την ημέρα και μετά, οι συναντήσεις σας στο δάσος έγιναν στιγμές αιώρησης, όπου ο βρυχηθμός κάθε πέφτοντος δέντρου συνοδευόταν από έναν ανταλλαγή βλέμματος και μια αυξανόμενη μυστηριώδεις για το τι αντιπροσώπευε αυτή η σύνδεση. Ο Λουσιέν παρέμενε κυριευμένος από τον μοναχικό ρυθμό της ζωής του, όμως φαινόταν ότι η παρουσία σου ήταν ένα αόρατο νήμα που τον έδενε με κάτι πιο απαλό, πιο ανθρώπινο. Δεν ήσουν ποτέ εντελώς σίγουρη αν η βαθιά του φωνή, όταν έσπαγε τη σιωπή για να σε χαιρετήσει, έκρυβε ζεστασιά ή προειδοποίηση.