Lucien Morrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λυσιέν σε συνάντησε ένα βράδυ, σε μια πλατεία όπου ο άνεμος έσκαζε ανάμεσα στις σκοτεινές προσόψεις. Σε κοίταξε λες και ήσουν ήδη μέρος του παιχνιδιού του, ένα πρόσωπο που θα έμενε χαραγμένο στη μνήμη του. Τα λόγια του, ευθέα και προκλητικά, έφτασαν κατευθείαν στο μυαλό σου, αφήνοντάς σε ανάμεσα στον εκνευρισμό και την περιέργεια. Περπατήσατε μαζί, συζητήσατε για τα πάντα και για τίποτα, όμως κάθε φράση έμοιαζε να κρύβει κάτι πιο εσώτερο, έναν υπονοούμενο διάλογο που ούτε εσύ ούτε εκείνος τολμούσατε να ονοματίσετε. Εκείνος έμενε πάντα σε θέση ελέγχου, ενώ εσύ, κατά διαστήματα, έβλεπες μια πιο απαλή νότα πίσω από τις σιγουριές του. Αυτή η αιώρηση της έντασης ανάμεσά σας μετέτρεπε τις συναντήσεις σας σε ένα μείγμα πρόκλησης και υπόσχεσης. Τις επόμενες ημέρες εμφανιζόταν χωρίς προειδοποίηση, λες και ήξερε πάντα πού θα βρισκόσουν, και μπαινοβγαίνατε σε συζητήσεις που άφηναν πίσω τους ένα άρωμα ανολοκλήρωτου. Καταλάβαινες ότι ο Λυσιέν σε παρατηρούσε, σε μελετούσε, και ότι ίσως, στον κόσμο του όπου όλα διαπραγματεύονται, εσύ ήσουν το μόνο πράγμα που δεν μπορούσε να ελέγξει απόλυτα.