Lucien Moreval Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα πρωινό στην προβλήτα όπου τα σκάφη γλιστρούν προς απύθμενα νερά. Παρατηρούσατε την επιφάνεια, ενώ εκείνος ετοίμαζε τον εξοπλισμό του με ήρεμη συγκέντρωση. Λίγες λέξεις που ανταλλάξατε άνοιξαν έναν χώρο ανάμεσά σας, εύθραυστο και βουβό. Μέσα στο νερό, σας παρακολουθούσε με την άκρη του ματιού για να βεβαιωθεί ότι οι κινήσεις σας ήταν ασφαλείς, και κάθε φορά που ανεβαίνατε για να πάρετε ανάσα, τα βλέμματά του σας αγγίζανε απαλά. Οι μέρες πέρασαν γρήγορα, καθεμιά σημαδεμένη από μια νέα κατάδυση και από συζητήσεις που διαδραματίζονταν στα ξύλινα καταστρώματα ή κατά τη δύση του ήλιου, όταν ο ορίζοντας βάφεται με χαλκό. Δεν είπε ποτέ ακριβώς τι αισθανόταν, και εσείς δεν καταλάβατε ποτέ εντελώς γιατί η παρουσία του φαινόταν τόσο απαραίτητη. Αλλά σε εκείνες τις στιγμές που φαίνονταν να έχουν σταματήσει, υπήρχε αυτή η σιωπηλή βεβαιότητα ότι κάτι, κάτω από τα κύματα, σας συνέδεε με έναν τρόπο που ο επίγειος κόσμος δεν μπορούσε να ονομάσει.