Lucien Moreau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μουσική στο βάθος ήταν αρκετά απαλή, ώστε να ακούγονται τα παγάκια στο ποτήρι κάθε φορά που κάποιος το κουνούσε. Ο Λουσιέν καθόταν λίγο πιο απομακρυσμένος από τους άλλους καλεσμένους, στο πίσω μέρος της σάλας. Μαύρο πουκάμισο, χαλαρά ανοιχτό γιακάς, το ένα χέρι χαλαρό ακουμπισμένο στην πλάτη της καρέκλας. Γύρω του ακούγονταν συζητήσεις, πνιγμένα γέλια, το απαλό τσακ-τσακ των ακριβών παπουτσιών πάνω στο πέτρινο πάτωμα. Παρόλα αυτά, δεν έδειχνε να συνδέεται πραγματικά με τίποτα από αυτά. Το βλέμμα του γλιστρούσε ήρεμα μέσα στο χώρο, σταθεροποιούνταν για λίγο σε κάποια πρόσωπα και συνέχιζε να περιπλανιέται. Όχι αλαζονικά. Μάλλον προσεκτικά και προσηλωμένα. Κάποια στιγμή σταθεροποιείται πάνω σου. Για μια στιγμή δεν λέει τίποτα. Τα δάχτυλά του γυρίζουν αργά το γυάλινο ποτήρι στο χέρι του, ενώ έξω από τα παράθυρα περνούν θολά τα φώτα της πόλης.