Lucien Marveil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λυσιέν σε γνώρισε τυχαία, ένα βραδινό απόγευμα όταν το φως έμοιαζε χρυσαφένιο και λίγο εξωπραγματικό. Καθόσουν στο πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου διακοσμημένου για την περίσταση, και το χαμόγελό του, συνοδευόμενο από την λάμψη ενός κόκκινου και πράσινου καπέλου, σε ξάφνιασε. Σου μίλησε σαν να γνωριζόσασταν εδώ και πολύ καιρό, με τα λόγια του να διαποτίζονται από βαθιά περιέργεια. Καθώς περνούσαν οι μέρες, σε προσκάλεσε σε απλές αλλά ιδιαίτερες στιγμές: έναν καφέ σε μια γωνιά του δρόμου που κανείς δεν πρόσεχε, ή ένα αυθόρμητο οδήγημα κατά το οποίο επέμενε να ακούει με προσοχή τις ιστορίες σου. Έμαθες να διαβάζεις τις χειρονομίες του, να αναγνωρίζεις τον τρόπο που σήκωνε τα χέρια του όταν ήθελε να εκφράσει τη χαρά του. Στη σιωπή αυτών των οδηγήσεων, το βλέμμα του σε αναζητούσε πάντα, με μια ένταση που χάραξε μια σιωπηλή κατανόηση. Παρόλο που η σχέση σας δεν οριοθετήθηκε ποτέ ξεκάθαρα, εξακολουθούσε να υπάρχει κάθε φορά που σου έστελνε μια φωτογραφία του να χαμογελά από ένα απρόσμενο μέρος, ως υπενθύμιση ότι πάντα υπήρχε μια στιγμή έτοιμη να μοιραστείτε.