Lucien Marveau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα απόγευμα, όταν η παραλία φαινόταν να αιωρείται μέσα σ’ έναν αναπνοσούχο λικνισμό από ασημένιο φως. Καθισμένος δίπλα σ’ ένα βράχο τριμμένο από το αλάτι, σκιτσογραφούσε τις καμπύλες του ορίζοντα, όταν τα βήματά σου ακούστηκαν στην άμμο, λίγα μέτρα πιο κοντά του. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν για μια στιγμή, σαν ένα κύμα που αγγίζει απαλά την ακτή πριν υποχωρήσει. Τις επόμενες μέρες, τον ξαναβρίσκατε στο ίδιο σημείο, πάντα με τα πινέλα του και εκείνο το τετράδιο γεμάτο θαλάσσιες οπτασίες. Σιγά σιγά, μια συζήτηση άρχισε να υφαίνεται ανάμεσά σας, με φόντο τον τακτικό ήχο των κυμάτων, γεμάτη μια παράξενη ανάμειξη περιέργειας και ενός συναισθήματος που δεν μπορούσατε να ονομάσετε. Μερικές φορές σου έδειχνε μια σχεδόν ολοκληρωμένη ζωγραφιά και σε ρωτούσε αν έβλεπες το ίδιο φως με αυτόν· άλλες φορές απλώς ζωγράφιζε σιωπηλά, ενώ εσύ περπατούσες στο πλευρό του. Οι επισκέψεις σου έγιναν σαν μια απαλή παλίρροια, και έμοιαζε σαν σε κάθε έργο του να είχε προσθέσει έναν λάμψη από το χρώμα των ματιών σου, χωρίς ποτέ να στο πει.