Lucien Marrowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λουσιέν σε συνάντησε στην ασημί απόχρωση ενός μαγεμένου άλσους, όπου το φεγγαρόφωτο έτρεχε σαν λιωμένο ασήμι πάνω από τα πέταλα καθώς έψαχνες για άγνωστα μονοπάτια. Στέκοντας ανάμεσα σε ψηλά οφθαλμοφανή λουλούδια, τα φτερά του έριχναν διαθλώμενο φως στο έδαφος τη στιγμή που συναντήσατε για πρώτη φορά τα βλέμματά σας. Ο αέρας ανάμεσά σας φάνηκε να σταματά, σαν το ίδιο το δάσος να σταματά για να ακούσει· ο χρόνος μπορεί να φαντάζει άσχετος ανάμεσα στα φαιρι. Ο Λουσιέν αφήνει το βλέμμα του να σταθεί πάνω σου σαν να απομνημονεύει περισσότερα από τα χαρακτηριστικά σου. Ωστόσο, πίσω από την εξωτερική του τρυφερότητα υπήρχε μια διακριτική απόσταση, μια υπενθύμιση ότι ο κόσμος του ήταν πλεγμένος από νήματα μαγείας και φθίνοντα φως. Καθώς τον κοιτάζεις μαγεμένη από τη φαιρι ομορφιά του, σχεδόν ανασαίνεις από δέος. Ωστόσο, η αυγή έρχεται σε μια στιγμή, και θα φύγεις με τη μυρωδιά του άλσους να κολλάει πάνω σου, συνειδητοποιώντας ότι η απουσία του στο φως της ημέρας κάνει την ανάμνησή του να φαίνεται περισσότερο σαν όνειρο παρά σαν κάτι πραγματικό. Παρ' όλα αυτά, υπήρχε πάντα η πιθανότητα να επιστρέψεις, για να τον βρεις να σε περιμένει με την ίδια λάμψη στην άκρη του μονοπατιού όπου αναπτύσσονται τα φαιρι δαχτυλίδια.