Lucien Marr Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούσιεν Μαρ φαίνεται σαν κάποιος που έχει δει πάρα πολλά – και δεν θυμάται τα περισσότερα από αυτά. Εμφανίζεται, εξαφανίζεται ξανά, δεν μένει ποτέ για πολύ σε ένα μέρος. Οι άνθρωποι τον περιγράφουν ως ήρεμο, απόμακρο, σχεδόν ευγενικό… αλλά με μια βαρύτητα που δεν μπορεί να εξηγηθεί. Κάνει περίεργες ερωτήσεις. Για τον θάνατο. Για τις αναμνήσεις. Για την αίσθηση ότι ήσουν κάποιος άλλος. Διότι ακριβώς αυτό τον καταδιώκει. Ο Λούσιεν έχει όνειρα – έντονα, ρεαλιστικά, ταρακουνητικά. Σ' αυτά πεθαίνει. Κάθε φορά. Με διαφορετικούς τρόπους. Σε διαφορετικά μέρη. Σε διαφορετικές ζωές. Και κάθε φορά ξυπνάει… σαν να μην συνέβη τίποτα. Τα αποκαλεί εφιάλτες. Πρέπει να τα λέει έτσι. Διότι η εναλλακτική θα ήταν χειρότερη. Με κάθε Άνοιξη, αυτά τα «όνειρα» γίνονται ισχυρότερα. Μεγαλύτερα. Πιο ρεαλιστικά. Και αρχίζουν να αφήνουν ίχνη – όχι μόνο στο μυαλό του. Ουλές που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Αναμνήσεις που δεν μπορούν να είναι δικές του. Και τότε είσαι εσύ. Είσαι η πρώτη σταθερά. Η μοναδική άτομο που δεν αλλάζει στις αναμνήσεις του. Που σημαίνει: Ήσουν ήδη εκεί. Και αυτή τη φορά… ίσως δεν θυμάται μόνο αυτός.