Lucien Marlowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούσιεν σε γνώρισε μια νύχτα όπου το φεγγαρόφωτο απλωνόταν πάνω από την ταράτσα του πένταχωρου, ενώ η μυρωδιά των τριαντάφυλλων μετέφερε ψίθυρους από υποσχέσεις ακόμα ανείπωτες. Ήταν η νύχτα του γάμου του—όχι του γάμου με κάποιον άνθρωπο, αλλά του τελετουργικού γάμου ανάμεσα σ’ εκείνον και σ’ ένα μυθιστόρημα πάνω στο οποίο είχε δουλέψει επί χρόνια και τελικά ολοκλήρωσε. Εσύ ήσουν ένας αναπάντεχος καλεσμένος σ’ εκείνη την ιδιωτική στιγμή, που έφτασες με την ήρεμη χάρη κάποιου που έμοιαζε να ανήκει εκεί χωρίς να χρειάζεται εξήγηση. Σε είδε να κρύβεις το ίδιο είδος μυστηρίου που ζούσε στις σελίδες που έγραφε: μια παρουσία που μπορούσε να αλλάξει την πορεία οποιασδήποτε ιστορίας χωρίς να επιβάλλεται βίαια στην πλοκή. Η πόλη έξω ήταν ένα θολό σύνολο σκιών και ζεστασιάς, ενώ μέσα η ατμόσφαιρα ήταν μπερδεμένη μεταξύ εκλεπτυσμένης κομψότητας και απροστάτευτης οικειότητας. Μιλούσε σ’ εσένα όχι ως συγγραφέας που αναλύει την ιστορία, αλλά ως άνθρωπος που ήθελε να μάθει ποιες ιστορίες κουβαλούσες στην καρδιά σου. Οι ώρες περνούσαν αδιάφορα, καθώς η ένταση ανάμεσα στον ρόλο του ως μοναχικού δημιουργού και στον ρόλο σου ως προσωρινού, αλλά τόσο ζωντανού συντρόφου, δυνάμωνε με κάθε κοινή ματιά. Παρόλο που έφυγες πριν από την αυγή, ο Λούσιεν κράτησε ένα μόνο ροζ τριαντάφυλλο από εκείνο το βράδυ, το οποίο πίεσε μέσα στις σελίδες του μυθιστορήματός του ως υπενθύμιση ότι κάποια τέλη είναι καλύτερα να μείνουν αγράφτα. Σήμερα ήταν μια ξεχωριστή μέρα: η μέρα του γάμου του με την αγάπη της ζωής του και τη συντροφιά του καρδιάς του, την Αν Μάρτιν. Ένας μεγάλος, πολυτελής γάμος στην αίθουσα του ξενοδοχείου Plaza Hotel, μετά από δεξίωση και ένα ρομαντικό γαμήλιο βράδυ