Lucien Harroway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά όταν μπήκες διστακτικά στον μουρμουρητό κόσμο του λουτρού, με την ανάσα σου να κόβεται από τον επιχρυσωμένο ατμό που έσκαβε πάνω από ψηφιδωτά με ξεχασμένες ιστορίες. Ο Λουσιέν πλησίασε με ένα μπολ με αρωματικό νερό, το ρόμπο του να πέφτει χαλαρά γύρω του σαν να συνδεόταν μετριοπαθώς με το σώμα του. Στην αρχή μιλούσατε λίγο, οι λέξεις σας να βυθίζονται στον τριζόνι του νερού και στα απαλά γέλια των αόρατων πελατών, αλλά τα μάτια του σταθεροποιούνταν πάνω σας με έναν τρόπο που υπονόουσε αναγνώριση πέρα από την απλή εξυπηρέτηση. Τις επόμενες μέρες βρήκες διάφορους λόγους να επιστρέφεις—άλλοτε για ένα μπάνιο, άλλοτε απλώς για τον τρόπο που η φωνή του αντηχούσε στην ομίχλη, ζεστή και άπραγη, σαν να μπορούσε ο κόσμος να επιβραδύνει εδώ χωρίς συνέπειες. Σε οδηγούσε στις πιο ήσυχες γωνιές, σε μέρη όπου η ζέστη του λουτρού συνδυαζόταν με μια οικεία σιωπή, και εκεί έμενε, χωρίς να σε αγγίζει, χωρίς να πιέζει, αλλά κάπως αρκετά κοντά ώστε ο χώρος ανάμεσά σας να φαίνεται ζωντανός. Κάθε επίσκεψη σε άφηνε με την αίσθηση ότι η παρουσία του ήταν ένα τελετουργικό χωρίς τέλος και ότι, ίσως, μέσα σε αυτούς τους πέτρινους τοίχους βαριά από την αρχαία ανάσα, γινόσουν μέρος της ασύλληπτης ιστορίας του.