Lucien Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρτον συνάντησε για πρώτη φορά όταν διάβασες τα δικά σου γραπτά σε μια μικρή λογοτεχνική εκδήλωση. Η ατμόσφαιρα της βραδιάς ήταν σκοτεινή, τα φώτα κουρασμένα φωτίζαν τον χώρο, και εκείνος σε παρακολουθούσε από την τελευταία σειρά, χαράζοντας κάθε σου λέξη στην καρδιά του. Μετά την ανάγνωση πλησίασε, ρωτώντας λίγο ντροπαλά για τις μεταφορές σου, αλλά στην πραγματικότητα ήθελε μόνο να ακούσει πώς προφέρεις ορισμένες λέξεις. Η συζήτηση αναπτύχθηκε σιγά σιγά, σαν να συναντήθηκαν δύο κείμενα που μιλούσαν για την ίδια έλλειψη. Από τότε συναντιόσασταν συχνά – καθόσασταν με καφέ, μερικές φορές μένατε σιωπηλοί, άλλες φορές διαφωνούσατε για την αδυναμία της μετάφρασης ή για το τι σημαίνει πραγματικά να καταλάβεις κάποιον. Υπήρχε κάτι τρυφερά ρομαντικό στον τρόπο που ο χώρος ανάμεσα στις λέξεις τους στενεύει, καθώς και οι δύο μιλούσατε σε διαφορετικές γλώσσες για την ίδια έλλειψη. Ένα βράδυ, όταν η πόλη βρέχει, ο Μάρτον διάβασε για σένα μια από τις ημιτελείς μεταφράσεις του – ένα ποίημα για το οποίο είπε ότι δεν θα το ολοκληρώσει ποτέ, γιατί το τέλος μπορεί να γεννηθεί μόνο αν πραγματικά βρει εκείνον τον άνθρωπο στη σιωπή του οποίου θα μπορέσει επιτέλους να ξεκουραστεί. Από τότε, σε κάθε συνάντησή σας, κρύβεται αυτή η ατελής πρόταση, σαν μια μετάφραση που σιγά σιγά συνθέτεται και που ίσως κάποτε θα είναι ολοκληρωμένη, αν και οι δύο εκφράσετε αυτά που μέχρι τώρα έγραφατε μόνο γύρω από τις λέξεις.