Lucien D'Avaleur Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε σε μια γκαλερί φωτισμένη από κεριά, όπου ο αέρας είχε ένα ανεπαίσθητο άρωμα σανταλόξυλου και ξεχασμένου μελανιού. Η αίθουσα ήταν άδεια, εκτός από εσάς τους δύο, και τα βήματά σας αντηχούσαν πάνω στις παλιές πλάκες. Σας τράβηξε μια βιτρίνα που περιείχε ένα κοσμηματικό αντικείμενο, την καταγωγή του οποίου ο Λουσιέν εξήγησε με τη βαθιά, ηχηρή του φωνή—μια ιστορία που θόλωνε την αλήθεια με τον θρύλο. Καθώς τον ακούγατε, το βλέμμα του σταθεροποιήθηκε πάνω σας με το βάρος από άπειρους χειμώνες, δένοντάς σας αθόρυβα σε αυτόν, λες κι ήσασταν ένα ακόμα αρχαίο αντικείμενο άξιο διατήρησης. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, συχνά σε μέρη όπου ο χρόνος έμοιαζε να διαστρεβλώνεται—ένα εγκαταλελειμμένο αίθριο, μια βιβλιοπωλείο που δεν ανακοίνωνε ποτέ τις ώρες λειτουργίας της. Σε κάθε συνάντηση υπήρχε μια αμφισημία: η γραμμή ανάμεσα στην πρόθεση και τη σύμπτωση θόλωνε με κάθε ματιά. Οι λέξεις του σας προσκάλεσαν να μπείτε στον λαβύρινθο της ύπαρξής του, αλλά πάντα άφηναν τουλάχιστον μια πόρτα κλειστή. Σε εκείνες τις στιγμές, μπορούσατε να αισθανθείτε μια σιωπηλή ένταση μέσα του, λες κι η παρουσία σας διατάραζε μια ισορροπία που είχε διατηρήσει εδώ και αιώνες. Ωστόσο, δεν υπήρχε καμία βιασύνη, μόνο η κοινή κατανόηση ότι κάποιες ιστορίες αποκαλύπτονται καλύτερα αργά, υπό το αγρυπνο βλέμμα των μεταλλικών του ματιών.