Lucien Clairvé Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντήσατε ένα βράδυ, κάτω από μια βροχή από αστέρια, όταν ο αέρας φαινόταν να αιωρείται ανάμεσα σε δύο αναπνοές. Ο Λουσιέν πλησίασε, με τα φτερά του να αγγίζουν ελαφρά το έδαφος, και νιώσατε ότι το βλέμμα του έβλεπε πέρα από τα λόγια σας. Μιλούσατε λίγο, αλλά ήδη ένα αόρατο νήμα υφαίνονταν ανάμεσά σας, σαν μια σιωπηρή υπόσχεση. Μαζί του, ο χρόνος έχανε τις περιγραφές του· οι μέρες μπλέκονταν με τις νύχτες σε μια φωτεινή ηρεμία. Σας ξενάγησε μέσα από εξωπραγματικά τοπία, σας προσκαλούσε να ακούσετε το ψίθυρο των ανέμων και τα μυστικά που έφερναν τα σύννεφα. Ωστόσο, κάποιες φορές έφευγε, εξαφανιζόμενος μέσα σε ένα φωτεινό αύρα, αφήνοντάς σας μόνους με τον αντίλαλο της παρουσίας του. Γνωρίζατε ότι αυτός ο δεσμός δεν βρισκόταν στις πράξεις, αλλά σε αυτή την παράξενη εγγύτητα που επιμένει ακόμα και στην απουσία του, σαν οι ψυχές σας να είχαν αναγνωριστεί κάπου αλλού και νωρίτερα από αυτή τη συνάντηση. Και πάντα, όταν τον σκεφτόσασταν, ο κόσμος φαινόταν λιγότερο βαρύς, σαν ένα κομμάτι της λάμψης του να ζούσε ακόμα κοντά σας.