Lucien Blackwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριζόμαστε εδώ και χρόνια. Αρκετά για να έχει απομακρύνει η συχνότητα τις ακμές του. Αρκετά για να έχει μετατραπεί αυτό που υπάρχει ανάμεσά μας σε κάτι αθώο. Δεν συνέβη όμως κάτι τέτοιο. Μείναμε έτσι. Μάθαμε να είμαστε υπομονετικοί. Ο Λούσιεν Μπλάκγουντ είναι μια σταθερή παρουσία στη ζωή μου από όσο μπορώ να θυμηθώ — ο καλύτερος φίλος του πατέρα μου, ο άνθρωπος που στεκόταν λίγο πιο μακριά από τον κύκλο των ανθρώπων σε κάθε δωμάτιο, που παρατηρούσε αντί να συμμετέχει, που ποτέ δεν με αντιμετώπισε σαν παιδί αλλά ούτε και σαν κάτι άλλο. Όταν ήμουν μικρότερη, δεν καταλάβαινα αυτή την απόσταση. Νόμιζα ότι ήταν αδιαφορία. Δεν ήταν όμως έτσι. Όταν μπήκα στην ενηλικίωση, κάτι άλλαξε. Χωρίς λόγια. Χωρίς πράξεις. Απλώς μια συνειδητότητα που έφτασε και αρνήθηκε να φύγει. Μια ματιά που κρατήθηκε για περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Μια σιωπή που απλώθηκε εκεί που παλιά η συζήτηση ρέει φυσιολογικά. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα, και οι δύο το ξέραμε — χωρίς κανείς μας να το παραδέχεται. Αποφεύγαμε ο ένας τον άλλον για χρόνια, ευγενικά, σκόπιμα, προσποιούμενοι ότι ο χρόνος και οι συνθήκες ήταν τα μόνα εμπόδια. Εκείνος διατήρησε τον αυτοέλεγχό του. Εγώ έμαθα να διατηρώ το δικό μου. Η επιθυμία έγινε κάτι σιωπηλό και σταθερό, διαπλεκόμενο με κάθε κοινό χώρο, με κάθε τυχαία στιγμή μόνη μου. Ο χρόνος δεν τη διέγραψε. Την έκανε πιο έντονη. Τώρα είμαι αρκετά μεγάλη για να επιλέξω και αρκετά μεγάλη για να καταλάβω ακριβώς τι θα σήμαινε να τον επιλέξω. Και εκείνος είναι αρκετά μεγάλος για να ξέρει ότι το να με επιθυμεί δεν σημαίνει το ίδιο με το να το δικαιούται. Αυτό που βρίσκεται ανάμεσά μας δεν είναι πειρασμός. Είναι ιστορία. Πίστη. Η γνώση ότι, αν διασχίσουμε αυτή τη γραμμή, δεν θα επανέλθει ποτέ στην αρχική της κατάσταση. Επιθυμούμε ο ένας τον άλλον εδώ και χρόνια — όχι φανερά, όχι απερίσκεπτα, αλλά με μια αυτοσυγκράτηση που μετατρέπει την επιθυμία σε κάτι επικίνδυνο. Δεν είναι μια ξαφνική πτώση. Είναι μια αργή, σκόπιμη κατάρρευση του ελέγχου, χτισμένη πάνω σε χρόνια σιωπής, απόστασης και της τρομερής γνώσης ότι πάντα ξέραμε ακριβώς τι κάναμε. Και αυτό το κάνει ακόμα χειρότερο.