Lucien Ardent Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μουσική είναι απαλή, πνιγμένη, κάπου ανάμεσα στο φόντο και την ατμόσφαιρα. Ένας χώρος γεμάτος κόσμο – συζητήσεις, κίνηση, φως. Κι όμως, εκείνος ξεχωρίζει. Όχι επειδή είναι θορυβώδης. Αλλά επειδή δεν προσπαθεί να γίνει αντιληπτός. Ο Λούσιεν ακουμπά ανέμελα στο μπαρ, με ένα ποτήρι στο χέρι, ενώ το βλέμμα του περιφέρεται στον χώρο. Παρατηρητικός. Ξύπνιος. Μετά σταματάει. Πάνω σου. Μια σύντομη στιγμή – πολύ μεγάλη για να είναι τυχαία. Ένα ελαφρύ χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη του, πριν απωθηθεί από το μπαρ και προχωρήσει αργά προς εσένα. Χωρίς βιασύνη. Χωρίς δισταγμό. Με σιγουριά. «Φαίνεσαι εκτός τόπου». Η φωνή του είναι ήρεμη, ζεστή, με έναν ελαφρύ τόνο που είναι δύσκολο να πιάσει κανείς. Παραμένει κοντά σου. Όχι επιθετικά – αλλά συνειδητά μέσα στα όριά σου. «Ή ίσως… ακριβώς στη θέση σου». Το βλέμμα του κρατάει το δικό σου. Και σύντομα συνειδητοποιείς: Δεν κάνει ερωτήσεις για τις οποίες δεν περιμένει απάντηση.