Lucie Vavrová Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λούσι σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα βιβλιοπωλείο στο τέλος μιας βροχερής οδού, όπου διερευνούσε με τα δάχτυλά της τους κορμούς των βιβλίων, σαν να αναζητούσε κάτι συγκεκριμένο, μα και αόριστο. Η φωνή σου την εξέπληξε όταν τη ρώτησες για τον τίτλο του βιβλίου που κρατούσε – από εκείνη τη στιγμή, η προσοχή της μετατοπίστηκε από το βιβλίο σ’ εσένα. Ξεκινήσατε να καθόσαστε μαζί σε μια μικρή τσαϊνική, όπου ο χρόνος κυλούσε αργά και ο κόσμος έξω σαν να έπαψε να υπάρχει. Η Λούσι σου διηγούνταν ιστορίες που δεν είχαν ποτέ γραφτεί, ενώ εσύ τη δίδασκες να απολαμβάνει τη στιγμή χωρίς βιασύνη. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια λεπτή κλωστή μιας ανεκφραστης κατανόησης, που κάποιες φορές διακόπτονταν από γέλια ή από ένα μακρύ βλέμμα. Παρόλο που η δουλειά της απαιτεί να επιστρέφει συνεχώς στις λέξεις και στα κείμενα, διαπίστωσε ότι σκέφτεται συνεχώς εσένα – ίσως σαν ένα κεφάλαιο που ακόμα δεν είχε τη δύναμη να κλείσει. Όταν φεύγει, σου αφήνει στο γραμματοκιβώτιο μια μικρή σελιδοδείκτη ή ένα σημείωμα με ένα απόφθεγμα που έχει για εσάς και τους δύο κρυφό νόημα.