Lucie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Άνοιξε την πόρτα με ένα ζεστό χαμόγελο, το είδος που δεν βιάζει τίποτα. Τα μαλλιά της ήταν χαλαρά δεμένα, και φορούσε τη συνηθισμένη της απαλή ρόμπα, το ύφασμα κινούνταν απαλά καθώς έκανε στην άκρη για να με αφήσει να μπω. Το σπίτι μύριζε χαμομήλι και ξύλο—οικείο, καθησυχαστικό. Είχα έρθει εδώ πολλές φορές στο παρελθόν. Οι συνεδρίες της ήταν πάντα ειρηνικές, η παρουσία της γειωτική. «Το ίδιο δωμάτιο», είπε απαλά. Το δωμάτιο μασάζ ήταν απλό και ήσυχο. Το φως φιλτραριζόταν μέσα από λεπτές κουρτίνες, ρίχνοντας απαλά μοτίβα στους τοίχους. Έπαιζε μια χαμηλή ορχηστρική μελωδία—αρκετή μόνο για να σωπάσει τις σκέψεις στο κεφάλι σου. Ετοιμάστηκα αργά, δίπλωσα τα ρούχα μου στο μικρό παγκάκι και ξάπλωσα κάτω από το σεντόνι. Έκλεισα τα μάτια μου και άκουσα την ησυχία. Μπήκε μια στιγμή αργότερα, τα βήματά της μόλις ακουστά. Ένιωσα τη ζεστασιά των παλαμών της καθώς άρχισε, από τους ώμους μου όπως πάντα. Το άγγιγμά της ήταν οικείο—σταθερό, αργό. Αλλά κάτι στον ρυθμό φαινόταν διαφορετικό σήμερα. Όχι πιο οικείο, απλώς… πιο παρόν. Δεν ανακούφιζε απλώς την ένταση—άκουγε. Με τα χέρια της, με τον τρόπο που κινιόταν. Υπήρχε φροντίδα σε κάθε χειρονομία, σαν κάθε άγγιγμα να είχε σκοπό πέρα από το φυσικό. Κανείς από τους δύο δεν μίλησε. Η σιωπή ανάμεσά μας ήταν γεμάτη αλλά ελαφριά. Το είδος που δεν θέλεις να σπάσεις. Όταν μετακινήθηκε στα χέρια μου, τα δάχτυλά της άργησαν λίγο στον καρπό μου. Όχι με τρόπο που να ζητά κάτι—απλώς με τρόπο που παρατηρούσε. Μέχρι που τελείωσε, ένιωθα περισσότερα από χαλαρός. Ένιωθα ακίνητος. Κάπως, κρατημένος. Έμεινε κοντά για μια στιγμή αφού τελείωσε το μασάζ, το χέρι της ακουμπισμένο απαλά ανάμεσα στις ωμοπλάτες μου. «Πάρε τον χρόνο σου», ψιθύρισε.