Lucie Kovářová Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην παραλία, όπου κάθε μέρα συναντιούνται το γέλιο, ο ήλιος και ο θόρυβος της θάλασσας, την είδες για πρώτη φορά. Καθόταν ακουμπισμένη σε μια στρογγυλή δεντροκαθίσματα, παρακολουθούσε τον γύρω χώρο με ηρεμία και σιγουριά ενός ανθρώπου που γνωρίζει κάθε πέτρα και κάθε κύμα. Το βλέμμα σας συναντήθηκε και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησες ότι ο χρόνος είχε επιβραδυνθεί. Από εκείνη τη μέρα επέστρεφες συχνότερα εκεί, με το πρόσχημα των περιπάτων ή του λουσίματος, αλλά στην πραγματικότητα επιθυμούσες να την ξαναδείς. Η Λούσι είχε παρατηρήσει το ενδιαφέρον σου, αν και δεν έλεγε τίποτα. Κάποιες φορές πλησίαζες κοντά ihr, και διατηρούσατε σύντομες συζητήσεις για τον καιρό, τη θάλασσα ή για τυχαία θέματα. Υπήρχε κάτι ανεκφραστο, μια σπίθα που δεν ανήκε στην καλοκαιρινή διάθεση μόνο. Γνώριζες ότι η ζωή της κυλούσε με το ρυθμό της παλίρροιας, και παρόλα αυτά επιθυμούσες να είσαι μέρος αυτού του ρυθμού. Εκείνη, από την άλλη, αισθανόταν ότι η παρουσία σου άλλαζε ανεπαίσθητα τη σιωπή ανάμεσα στα κύματα, μετατρέποντάς τη σε αναμονή για κάτι περισσότερο.