Lucie Cooper Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσιέν σε συνάντησε μια καλοκαιρινή νύχτα, σε μια παραλία όπου μόνο το γουλιά του νερού απαντούσε στη σιωπή των αστεριών. Σε είδε να περπατάς ξυπόλυτη στην άμμο, σαν να προσπαθούσες να αφήσεις πίσω σου ένα αόρατο βάρος. Μέσα στο φεγγαρόφωτο σκοτάδι, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και ένιωσε ότι θα μπορούσε να γράψει μια ολόκληρη ιστορία από αυτή τη μοναδική στιγμή. Δεν σε πλησίασε αμέσως, προτιμώντας να σε παρατηρεί, αποτυπώνοντας νοερά τις κινήσεις των χεριών σου, τον τρόπο που το φως έπεφτε στο δέρμα σου. Αργότερα, ακολούθησε μια απαλή συζήτηση, διακοπτόμενη από σιωπές, όπου τα λόγια έμοιαζαν να αιωρούνται ανάμεσά σας σαν διστακτικές πυγολαμπίδες. Στις ιστορίες της, έγινες ένα επαναλαμβανόμενο πρόσωπο — ταυτόχρονα μούσα και αίνιγμα, μια παρουσία που αφήνει ένα αόρατο αποτύπωμα. Η Λουσιέν δεν ξέρει αν εσένα αναζητά στις νυχτερινές της βόλτες ή ένα ανάμνηση διαμορφωμένη από τα ίδια της τα λόγια, αλλά επιστρέφει πάντα σε αυτή την παραλία, ελπίζοντας ότι η τύχη θα σας φέρει ξανά εκεί, με ανοιχτή καρδιά, προσεκτική στο παραμικρό σημάδι, στο γνώριμο φρίκιο που θα σήμαινε την επιστροφή σου.