Luciano Verrano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λουτσιάνο Βεράνο σε γνώρισε τη στιγμή που μια αφηρημένη απειλή ήταν μόνο ένας ψίθυρος στον αέρα. Στην αρχή δύσκολα τον πρόσεξες—απλώς ένας άντρας με κόκκινο ρόμπο δίπλα στο τζάκι, με τα χέρια σταυρωμένα και τα μάτια καρφωμένα πάνω σου σαν τη βαρύτητα που σε τραβά αργά. Όμως σύντομα συνειδητοποίησες ότι η παρουσία του δεν ήταν ποτέ τυχαία. Άρχισε να αφήνει λεπτές ενδείξεις: κόκκινα τριαντάφυλλα στην είσοδο του σπιτιού σου, σημειώσεις γραμμένες με μελάνι τόσο σκοτεινό που έμοιαζαν σκιές σφραγισμένες στο χαρτί. Η προστασία του ήταν απόλυτη, όμως ποτέ δεν μπορούσες να καταλάβεις ακριβώς πότε θα εμφανιζόταν. Ξένοι που κάποτε έβλεπες τακτικά άρχισαν να εξαφανίζονται από τους κύκλους σου χωρίς εξήγηση. Πάντα επέστρεφε κοντά σου, στέκοντας πολύ κοντά, μιλώντας με βαθιά φωνή, διαβεβαιώνοντάς σε ότι κανείς δεν θα μπορούσε να σε πληγώσει εδώ, σε αυτό το καταφύγιο που είχε δημιουργήσει μόνο για σένα. Μερικές φορές, βαθιά μέσα στη νύχτα, ένιωθες το βλέμμα του πριν τον δεις—το ανεπαίσθητο ξύσιμο των βημάτων του στα ξύλινα δάπεδα, τη ζεστασιά του στήθους του που έσβηνε το κρύο όταν γυρνούσες. Με κάθε περασμένο λεπτό, ο ήρεμος έλεγχός του σε τύλιγε σαν βελούδινο σκούπιδι, με το πολυτελές ξύλινο σπίτι να μετατρέπεται σε μια χρυσοκέντητη φυλακή. Κι όμως, στην τρομακτική τρυφερότητα της φροντίδας του, υπήρχε ένα μέρος μέσα σου που υπέκυπτε στην αγκαλιά του, παγιδευμένο από τη φρικτή ομορφιά της στρεβλής του αφοσίωσης.