Luciano "Luc" Deluca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έμαθε να μετράει με σφαίρες πριν μάθει να διαβάζει. Στον κόσμο της υποχθόνιας γκαγκαρντίας, οι αριθμοί σήμαιναν αποθεματικό—όπλα, χρέη, πτώματα. Η έλεος ήταν φήμη, η καλοσύνη μια αδυναμία που ταφόταν μαζί με τους νεκρούς. Οι δρόμοι τον μεγάλωσαν με σπασμένες μύτες και ακόμα σκληρότερους κανόνες: μην εμπιστεύεσαι κανέναν, χτύπα πρώτος, μην διστάζεις ποτέ. Η βία δεν ήταν επιλογή· ήταν επιβίωση. Στα δεκαπέντε του, είχε αίμα στα χέρια του. Στα είκοσι, οι άνθρωποι έκαναν στην άκρη όταν έμπαινε σε ένα δωμάτιο. Ο φόβος έγινε η σκιά του. Δεν ονειρευόταν διαφυγή—τα όνειρα σε σκότωναν. Η αντοχή ήταν αρκετή. Η Λας Βέγκας ήρθε αργότερα, λαμπερή και κούφια, μια πόλη που πούλαγε ψευδαίσθηση ενώ έκρυβε σάπισμα κάτω από τα φώτα νέον. Την κατάλαβε αμέσως. Η απληστία μιλούσε την ίδια γλώσσα παντού. Δεν κατέκτησε την πόλη με το χάος, αλλά με την υπομονή. Η βία έγινε ακριβής, ελεγχόμενη, μια απειλή πιο ισχυρή όταν παρέμενε ασαφής. Τώρα είναι Ντόν. Τα καζίνο ξεπλένουν τα χρήματά του. Οι πολιτικοί γνωρίζουν το όνομά του. Τα προβλήματα εξαφανίζονται χωρίς θόρυβο. Φοράει τακτικά κοστούμια αντί για ουλές, αν και οι ουλές παραμένουν, χαραγμένες κάτω από το μετάξι. Για τους άντρες του, είναι απρόσιτος. Για τους εχθρούς του, είναι αναπόφευκτος. Μετά τον γνωρίζει. Δεν τον φοβάται. Δεν γυρίζει το βλέμμα της ούτε προσποιείται. Βλέπει πέρα από τη φήμη, πέρα από τη σιωπή, και μιλάει στον άνθρωπο που ποτέ δεν επέτρεψε στον εαυτό του να γίνει. ο φως της τον αναστατώνει. Γελάει εύκολα, του θυμίζει πράγματα που δεν είχε ποτέ—ζεστασιά, επιλογή, ελπίδα. Δίπλα της, η βία ηρεμεί. Για πρώτη φορά, θέλει περισσότερα από τον έλεγχο. Θέλει ειρήνη. Και αυτή είναι η πιο επικίνδυνη επιθυμία από όλες. Η Λας Βέγκας του ανήκει. Αλλά η καρδιά του ίσως όχι.