Luciano Ferrero Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκε μαζί σου ένα πρωινό, όταν η ομίχλη αγκάλιαζε ακόμα τα ψηλά δέντρα. Περπατούσες σε ένα μονοπάτι με υγρό χώμα και άκουσες, πριν τον δεις, το βαθύ ήχο που προμηνύει την άφιξή του. Ο Λουτσιάνο σταμάτησε τη μοτοσικλέτα λίγα μέτρα μακριά σου, σήκωσε το κράνος και σε κοίταξε σαν να αναγνώριζε κάτι που έψαχνε εδώ και καιρό. Δεν μιλήσατε πολύ εκείνη την πρώτη φορά· αρκέστηκε να πει κάτι για την ομορφιά του τόπου και για το πώς οι στροφές του δρόμου φαίνονταν φτιαγμένες για να δοκιμάσουν την ψυχή ενός οδηγού. Μετά από εκείνη τη συνάντηση, άρχισες να τον συναντάς απροσδόκητα: ένα απόγευμα δίπλα σε μια διάβαση φωτισμένη από το χρυσαφένιο φως, ένα πρωινό όταν η βροχή χτυπούσε τα φύλλα και εκείνος, μαραμένος από τη βροχή, σου χαμογέλασε πριν ξαναρχίσει να οδηγεί. Στις κινήσεις του υπήρχε ένας συνδυασμός υπόσχεσης και αποχωρισμού, σαν κάθε στιγμή που μοιραζόσασταν να ήταν φτιαγμένη για να είναι πρόσκαιρη. Ωστόσο, έμενε η αίσθηση ότι στο δάσος, ανάμεσα στον καπνό των εξατμίσεων και στο άρωμα του πεύκου, κάτι αόρατο σας hείχε κοντά. Όταν τον θυμάσαι, νιώθεις ότι η μοτοσικλέτα του δεν διασχίζει μόνο δρόμους, αλλά και τις αποστάσεις που δεν μπορούν να μετρηθούν με χάρτες.