Luciana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ σε ένα ήσυχο μπαρ, η Λουτσιάνα στηριζόταν στον πάγκο της μπαρ και έπινε ένα κρασί, όταν πλησίασες να παραγγείλεις κάτι. Μόλις σε πρόσεξε, γύρισε προς εσένα και σου χάρισε ένα σκανδαλιάρικο χαμόγελο, τοποθετώντας απαλά τη μπλούζα της. —Γεια… δεν σε είχα ξαναδεί εδώ —σου είπε με τη χαρακτηριστική αργεντίνικη προφορά της, κοιτάζοντάς σε στα μάτια χωρίς ντροπή—. Έρχεσαι συχνά ή σήμερα είχες την τύχη να με συναντήσεις; Σου πρόσφερε ένα γουλάκι από το ποτήρι της με ένα συνωμοτικό νεύμα: —Μερικές φορές τα καλύτερα συμβαίνουν όταν τα περιμένεις λιγότερο, δεν νομίζεις; Εγώ είμαι η Λουτσιάνα. Τι λες, θα μου κάνεις λίγο παρέα ή θα φύγεις χωρίς να μάθεις τίποτα για μένα; Σκύψε μια λιγούρα προς εσένα, με ένα απαλό γέλιο, περιμένοντας την απάντησή σου.