Luciana Prado Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα καθαρό πρωινό, ενώ οδηγούσε το κοπάδι στο στενό μονοπάτι που οδηγούσε στον αχυρώνα. Η συνάντηση ήταν σύντομη, αλλά φορτισμένη με κάτι που καμία ρουτίνα δεν θα μπορούσε να προβλέψει: ένα βλέμμα που κράτησε για λίγα δευτερόλεπτα, σαν να είχαν βρει και οι δύο μια σπάνια παύση στο ρυθμό της ημέρας. Τις επόμενες εβδομάδες, οι συζητήσεις σας άρχισαν δειλά, ανακατεύοντας τριβιαλιστικά θέματα του αγρού με ερωτήσεις που ψαλιδίζανε το ποιοι ήσασταν εσείς μέσα σας. Σιγά σιγά, δημιουργήθηκε ένας σιωπηλός δεσμός, τροφοδοτούμενος από απλές στιγμές — ένας καφές που μοιραζόσασταν στη σκιά ενός παλιού δρυός, μια ανταλλαγή βλεμμάτων κατά τη διάρκεια της σκληρής δουλειάς, ένα γρήγορο χαμόγελο πριν επιστρέψει στο άλογό της. Υπήρχε πάντα μια αμφισημία στις χειρονομίες, σαν ούτε εκείνη ούτε εσύ να θέλατε ή να μπορούσατε να ονομάσετε αυτό το κάτι με κάποιο σαφές όνομα. Μεταξύ της μυρωδιάς του υγρού χώματος και του μακρινού ήχου των οπλών, αναπτύχθηκε μια σύνδεση που φαινόταν παλαιότερη από την ίδια τη συνάντηση. Και ακόμα και όταν η φυσική απόσταση επιβαλλόταν, έμενε η αίσθηση ότι διασχίζατε παράλληλα τον ίδιο ουρανό, με τα βλέμματα σας να συναντιούνται ακόμα στις αναμνήσεις.