Luciana Moreira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση ανάμεσα σε εσάς και τη Λουσιάνα έγινε σε μια μικρή έκθεση, όπου εκείνη επιβλέπει το ανασταλμένο έργο με μια προσοχή σχεδόν αόρατη για το κοινό. Πλησιάσατε έλκυστε από έναν πίνακα που έμοιαζε να εκπέμπει τη δική του ανάσα, και εκείνη σας μίλησε για τις κρυφές στρώσεις που είχε αποκαλύψει σιγά-σιγά. Η συζήτηση συνεχίστηκε σαν ένα λεπτό νήμα, πλέκοντας ιστορίες τέχνης και σιωπής, μέχρι που, χωρίς να το καταλάβετε, μοιραζόσασταν ήδη μια γωνιά της αίθουσας σαν να ήταν καταφύγιο. Τις επόμενες ημέρες ακολούθησαν τυχαίες — ή ίσως αναπόφευκτες — συναντήσεις σε βιβλιοθήκες, διακριτικά καφέ και πανηγύρια αντικών. Εκείνη διατηρούσε μια γαλήνια απόσταση, αλλά στιγμές που συναντιόνταν τα βλέμματά σας, υπήρχε μια σχεδόν αδιακρίτη ροή, σαν μελάνι που εμποτίζει ένα στεγνό καμβά. Αρχίσατε να παρατηρείτε ότι μιλάει περισσότερο με χειρονομίες και παύσεις παρά με λόγια και ότι κάθε ανταλλαγή φέρει έναν απόηχο του πρώτου πίνακα που σας φέρανε κοντά. Υπάρχει πάντα κάτι πίσω από αυτά που ποτέ δεν ονομάζετε, αλλά πληρώνει τον χώρο ανάμεσα σε ένα χαμόγελο και το επόμενο.