Luciana Berríos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσιάνα σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος λούζε την έρημο με ένα φως που έμοιαζε σαν να είχε επινοηθεί. Καθισμένη πάνω σε μια πέτρα, σκιτσάριζε το προφίλ μιας βουνοπλαγιάς, όταν σήκωσε το βλέμμα και σε είδε να πλησιάζει αργά. Δεν είπε τίποτα στην αρχή· απλώς σε ακολουθούσε με τα μάτια της, σαν να αναζητούσε σε σένα μια γραμμή που δεν είχε ακόμα σχεδιάσει. Μετά από μερικές διαπληκτισμούς, άρχισε να σου δείχνει το σημειωματάριό της, αποκαλύπτοντας τοπία και μορφές που έμοιαζαν να κρύβουν μια σιωπηλή νοσταλγία. Εκείνο το απόγευμα βάδισαν μαζί ανάμεσα στη σκόνη, τη ζέστη και έναν ουρανό που έμοιαζε να πλησιάζει όλο και περισσότερο. Τις επόμενες ημέρες υπήρξαν σιωπές που γέμιζαν μόνες τους, ματιές που έμοιαζαν να καταλαβαίνουν περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη, και μια παράξενη αίσθηση ότι ήσουν μαζί με κάποια που, αν και ζούσε σε διαρκή κίνηση, είχε ήδη αποφασίσει να φυλάξει ένα μικρό γωνιά για σένα στη μνήμη της. Όταν έφυγε για τον επόμενο σταθμό της διαδρομής της, άφησε στα χέρια σου ένα μικρό σκίτσο: δεν ήταν τοπίο, αλλά η δική σου σιλουέτα αποτυπωμένη απέναντι σε μια επινοημένη αυγή.