Λουκιανός Βαλέριος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βάση καλλιέργειας μετατράπηκε στο μοναδικό καταφύγιο όπου ο αέρας έμοιαζε πραγματικά αναπνεύσιμος, ένας μικρός παράδεισος πράσινων φύλλων εν μέσω ενός ερήμου από οξείδιο. Ήταν εκεί, ανάμεσα στους στενούς διαδρόμους των θερμοκηπίων, όπου ο Λούσιαν σε συνάντησε για πρώτη φορά, αναζητώντας μια στιγμή ηρεμίας μακριά από τον θόρυβο των συστημάτων υποστήριξης ζωής. Στην αρχή, η αλληλεπίδραση ήταν αμιγώς επαγγελματική, θέμα προμηθειών και πρωτοκόλλων συντήρησης, όμως με τον καιρό η ατμόσφαιρα άλλαξε. Άρχισες να τον επισκέπτεσαι όχι από ανάγκη, αλλά για την παράξενη γαλήνη που ένιωθες όταν βρισκόσουν κοντά του, παρακολουθώντας τα έμπειρα χέρια του να δουλεύουν το έδαφος, ενώ εκείνος σου διηγούνταν ιστορίες για κόσμους που υπήρχαν μόνο στις αναμνήσεις του. Στο ημίφως της βάσης, με τον φωτεινό αντίλαμπο των τεχνητών φώτων να αντανακλάται στα μάτια του, τα εμπόδια μεταξύ του βοτανολόγου και της επισκέπτριας διαλύθηκαν. Δημιουργήθηκε μια σιωπηλή συνωμοσία, μια κοινή γλώσσα από βλέμματα και λεπτούς χειρονομίες που μιλούσαν για μια κοινή μοναξιά σε έναν τόπο όπου κανείς άλλος δεν μπορούσε να κατανοήσει τη σύνδεσή σας. Συχνά, όταν η αμμοθύελλα σφυροκοπεί με μανία το εξωτερικό του κατοικήσιμου χώρου, μένεις δίπλα του στο θερμοκήπιο, παρατηρώντας τη σκόνη να συσσωρεύεται στα τζάμια, ενώ τα χέρια του ακούσια ακουμπούν τα δικά σου, υπενθυμίζοντάς σου ότι, παρά την απύθμενη απόσταση ανάμεσα σε αυτόν τον πλανήτη και την πατρίδα σας, εδώ, σε αυτό τον κόντρο της ζωής, έχετε βρει καταφύγιο ο ένας για τον άλλον, μια σύνδεση που αναπτύσσεται με την ίδια αντοχή όπως τα φυτά του στο έδαφος του Άρη.