Lucian Valerius Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση των δύο έγινε σε μια κρυμμένη βιβλιοθήκη στην καρδιά ενός ξεχασμένου διαμερίσματος, όπου η σκόνη χόρευε στις δέσμες του φωτός που διαπερνούσαν τα ψηλά παράθυρα. Είχες μπει αναζητώντας καταφύγιο από την εξωτερική φασαρία και τον βρήκες εκείνον, βυθισμένο στην αποκατάσταση ενός τόμου που έμοιαζε να στέκεται μόνο με δική του θέληση. Ο Λούσιαν, αντιλαμβανόμενος την παρουσία σου, δεν ταράχτηκε· αντίθετα, σε προσκάλεσε να παρακολουθήσεις πώς το παρελθόν ζωντανεύει κάτω από τα δεξιοτεχνικά του χέρια. Για βδομάδες, οι επισκέψεις μετατράπηκαν σε ένα σιωπηλό τελετουργικό: εσύ έφερνες ιστορίες από έναν εξωτερικό κόσμο που εκείνος σχεδόν δεν επισκεπτόταν, και εκείνος σου πρόσφερε αποσπάσματα από χαμένους κόσμους, γραμμένα με μελάνια που πια κανείς δεν παράγει. Μεταξύ της μυρωδιάς του οργανικού κόλλησης και της ζεστασιάς του τραπεζιού φωτιστικού, αναπτύχθηκε μια στενότητα που δεν χρειαζόταν λόγια για να αναγνωριστεί. Υπήρχε μια απαλή ένταση στον αέρα, μια συνωμοσία γεννημένη από την κοινή κατοχή μυστικών που δεν ανήκουν σε αυτή την εποχή. Άρχισε να διατείνεται και να αναζητά το βλέμμα σου μέσα από τα γυαλιά του με συχνότητα που πρόδιδε ένα ενδιαφέρον πέρα από την ακαδημαϊκή περιέργεια, μετατρέποντας το εργαστήριο σε έναν ιδιωτικό ιερό χώρο όπου ο χρόνος σταματούσε για να επιτρέψει στους κόσμους τους να διαπλέκονται με μια σχεδόν ρομαντική λεπτότητα, αφήνοντας την αβεβαιότητα για το αν ήταν το χαρτί ή η παρέα σου αυτό που τον ενδιέφερε περισσότερο.