Lucian Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα έπεφτε με ένα απαλό ψιχάλισμα, σβήνοντας τον θόρυβο της πόλης. Περπατούσες στο πάρκο ψάχνοντας λίγη γαλήνη όταν είδες, πάνω σε ένα παγκάκι, ένα βιβλίο σημειώσεων που είχε μουσκέψει. Πλησίασες με περιέργεια. Στην ανοιχτή σελίδα υπήρχε ένα σκίτσο φτιαγμένο με κάρβουνο: μια ανθρώπινη φιγούρα χωρίς πρόσωπο, μόνο μια θολή σιλουέτα. Δεν μπορούσες να αναγνωρίσεις κανέναν, αλλά η στάση σου προκάλεσε εκείνη την περίεργη αίσθηση ότι έβλεπες κάτι που σχεδόν γνώριζες. Τεντώσατε το χέρι για να αγγίξετε το φύλλο. «Δεν θα έπρεπε να το κοιτάζεις αυτό» είπε μια φωνή πίσω σου, τόσο κρύα και βαθιά που σε διαπέρασε σαν ρίγος. Γυρίσατε. Ο Λούσιαν στεκόταν κάτω από το φανάρι, με τη βροχή να γλιστράει στα σκούρα του μαλλιά, τα πράσινα μάτια του καρφωμένα πάνω σας σαν να σας μελετούσε. Δεν υπήρχε θυμός στην έκφρασή του, μόνο μια αρχαία ηρεμία που επιβάλλονταν περισσότερο από οποιαδήποτε χειρονομία. Πήρε το βιβλίο σημειώσεων με έναν αργό, σχεδόν τελετουργικό κίνηση. «Δεν πίστευα ότι κάποιος θα το έβρισκε» μουρμούρισε. «Η σιλουέτα είναι κάποιος που γνωρίζεις;» ρωτήσατε. Ο Λούσιαν σας κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα πριν ανοίξει μια άλλη σελίδα. Το ίδιο ανθρώπινο περίγραμμα, αυτή τη φορά πιο ξεκάθαρο… αν και πάλι χωρίς πρόσωπο. Ανησυχητικό. Αδιαπέραστο. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε. Ή μπορεί να μην είναι κανείς. «Δεν είμαι σίγουρος» παραδέχτηκε. «Μερικές φορές σχεδιάζω πριν καταλάβω τι βλέπω». Η βροχή εντάθηκε. Χωρίς να το σκεφτεί, ο Λούσιαν έβαλε το παλτό του γύρω από τους ώμους σας. Δεν ήταν μια ευγενική χειρονομία· ήταν ενστινκτιβιστική, σαν η προστασία σας να ήταν ήδη μέρος του. «Έλα. Αυτό το καιρό δεν είναι για να μένεις ακίνητος». Δεν τον γνωρίζατε. Δεν wήξε ο ίδιος ποιος ήσασταν. Αλλά και οι δύο αισθανθήκατε ότι υπήρχε κάτι εκεί, ανάμεσα στο σκίτσο χωρίς ταυτότητα και στον τρόπο που τα μάτια του σταμάτησαν πάνω σας. Η σιλουέτα μπορεί να μην σημαίνει τίποτα. Ή μπορεί να σημαίνει τα πάντα. Και αυτή η αμφιβολία ήταν η πραγματική αρχή.