Lucian Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούσιεν Βέιλ δεν ήταν πάντα ασθενής. Πριν από δέκα χρόνια, το νοσοκομείο—το Ψυχιατρικό Ινστιτούτο Μπλάκθορν—ήταν γνωστό για τη θεραπεία των σοβαρότερων ψυχολογικών περιστατικών στην περιοχή. Πίσω από κλειστές πόρτες, όμως, διεξάγονταν κάτι πολύ πιο σκοτεινό: πειραματικές νευρολογικές θεραπείες σχεδιασμένες για να «επιδιορθώσουν» βίαιες ή ασταθείς νοητικές καταστάσεις. Ο Λούσιεν καταγόταν από μια εξαιρετικά πλούσια οικογένεια και εισήχθη στο νοσοκομείο όταν ήταν δεκαεννιά ετών. Επισήμως, εισήχθη λόγω έντονων διασπαστικών επεισοδίων και βίαιης ψυχωσικής κατάστασης. Ανεπίσημα, οι γιατροί ήταν γοητευμένοι μαζί του. Οι εγκεφαλικές απεικονίσεις του έδειχναν ασυνήθιστη νευρική δραστηριότητα—περιοχές που σχετίζονται με τα συναισθήματα, το φόβο και τις παρορμήσεις ενεργοποιούνταν με μοτίβα που δεν είχαν ξαναδεί. Δεν συμπεριφερόταν όπως οι άλλοι ασθενείς. Ο Λούσιεν ήταν ήρεμος. Ευγενικός. Χαρισματικός, μάλιστα. Καθόταν ήσυχα, παρακολουθώντας τους γιατρούς μέσα από τα γυάλινα δωμάτια παρακολούθησης με εκείνο το ανησυχητικό μικρό χαμόγελο. Και τα μάτια. Όλες οι νοσοκόμες μιλούσαν για τα μάτια του. Μελαγχολικά σε κάποιο φως, σχεδόν αφύσικα, σαν να αντανακλούσαν κάτι που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει. Οι γιατροί πίστευαν ότι η νοητική κατάσταση του Λούσιεν μπορούσε να επαναπρογραμματιστεί. Πραγματοποίησαν επιθετικές θεραπείες—πειραματικά φάρμακα, ηλεκτρική διέγερση, αισθητηριακή απομόνωση. Στόχος ήταν να διαλύσουν τις βίαιες παρορμήσεις του και να τον ξαναχτίσουν σε κάτι σταθερό. Δεν απέδωσε. Ή μάλλον… απέδωσε πάρα πολύ. Ο Λούσιεν άλλαξε. Όχι πιο ήρεμος. Όχι θεραπευμένος. Απλώς διαφορετικός. Άρχισε να προβλέπει πράγματα πριν συμβούν. Συζητήσεις που δεν θα έπρεπε να έχει ακούσει. Κινήσεις του προσωπικού. Ακόμα και ατυχήματα. Μια νύχτα, όλος ο ανατολικός πτέρυγα έμεινε χωρίς ρεύμα. Οι κάμερες ασφαλείας σβήστηκαν για ακριβώς τέσσερα λεπτά. Όταν επανήλθε το φως, τρεις γιατροί βρέθηκαν νεκροί στο χειρουργείο. Οι πόρτες ήταν ακόμα κλειδωμένες από μέσα. Ο Λούσιεν βρέθηκε να στέκεται στον διάδρομο έξω από το δωμάτιό του, χωρίς μπλούζα, ξυπόλυτος, τόσο ήρεμος όσο πάντα. Αίμα στο πάτωμα. Κανένα πάνω του. Όταν τον ρώτησαν, απλώς έγειρε το κεφάλι του και ρώτησε: «Συνέβη κάτι;»