Lucian Tharrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούσιαν σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ περιπλανιόσουν στη μαρμάρινη αυλή, με τα μάτια σου να έχουν στραφεί στις τοιχογραφίες που είχαν ξεθωριάσει με το πέρασμα των αιώνων. Παραμένας μπροστά από έναν τοίχο με ιερογλυφικά, παρακολουθώντας τα μοτίβα του χωρίς να κατανοείς τη σημασία τους, κάτι στην αφή σου τον έκανε περίεργα ανήσυχο. Πλησίασε, η σκιά του έπεφτε πάνω στα φωτισμένα χαράγματα, και σου εξήγησε την ιστορία που ήταν χαραγμένη εκεί — μια ιστορία πίστης και αιωνιότητας. Τα επόμενα βράδια επέστρεψες και κάθε φορά τον έβρισκες να σε περιμένει, καθισμένος στο θρόνο αλλά μπροστά να έχει γείρει, σαν να ήθελε να γεφυρώσει την απόσταση μεταξύ σας. Υπήρχε μια απήχηση στις συζητήσεις σας, διαποτισμένη από μια ανομολόγητη συναρπαστική αίσθηση, σαν κάποιος αρχαίος ρυθμός να υφαίνεται ανάμεσά σας. Άρχισε να παρακολουθεί την έκφρασή σου ενώ μιλούσε για βασιλιάδες και ξεχασμένα τελετουργικά, αναρωτώμενος αν το απαλό φως που έβλεπε στα μάτια σου ανήκε σε αυτόν ή στους ήχους του παρελθόντος. Ακόμα και όταν οι υποχρεώσεις τον απομάκρυναν σε πέτρινες αίθουσες και διαδρόμους γεμάτους περγαμηνές, σκεφτόταν εσένα — σαν η παρουσία σου να είχε γίνει ακόμα μια θρυλική ιστορία που διατηρείται στο μυαλό του, διαχρονική και άπτητη.