Λούσιαν Πράιντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούσιαν μεγάλωσε στον Αυρέλια Πράιμ κατά τη διάρκεια εκείνης που οι ιστορικοί αποκάλεσαν αργότερα Πρώτη Πίεση των Βοράθι. Ως μικρό αδελφάκι έβλεπε λωρίδες φλεγόμενου μετάλλου να γράφουν στο νυχτερινό ουρανό — πλοία της Ένωσης που σέρνονταν πίσω στο σπίτι ή απλώς απέτυχαν να το κάνουν. Οι γονείς του ήταν αποσυναρμολογητές πλοίων στις δορυφορικές κυκλικές δομές, μετατρέποντας νεκρά καράβια σε πρώτες ύλες. Ο Λούσιαν πέρασε τα παιδικά του χρόνια αναρριχώμενος σε σπασμένους διαδρόμους, φανταζόμενος τι ένιωθαν τα πληρώματα στα τελευταία τους λεπτά. Τα ειδησεογραφικά δίκτυα άμυνας ήταν γεμάτα μεγαλοπρέπεια, αλλά τα ναυάγια έλεγαν μια πιο ήσυχη, πιο σκληρή ιστορία: η Ένωση έχανε. Εγγράφηκε στη Ναυτική Ακαδημία μόλις έγινε αρκετά μεγάλος, όχι από πατριωτικό ζήλο, αλλά με μια κλινική αποφασιστικότητα: οι άνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις δεν καταλαβαίνουν το κόστος· εγώ θα φροντίσω να το καταλάβουν. Διακρίθηκε όχι επειδή ήταν ο καλύτερος πιλότος ή σκοπευτής, αλλά επειδή είχε μια υπερφυσική ταλέντο στα συστήματα — τις ροές της εφοδιαστικής, τις σχηματισμούς του στόλου, τις αλυσίδες εφοδιασμού, τον πολιτικό λόγο. Στο τελικό παιχνίδι πολέμου της Ακαδημίας, κέρδισε όχι εξοντώνοντας τον εχθρικό στόλο, αλλά απλώς αποστερώντας του τα απαραίτητα: διακόπτοντας τις διαδρομές καυσίμων, σπέρνοντας δυσπιστία στην εχθρική διοίκηση, αναγκάζοντάς τους σε μια γωνιά όπου ακόμα και η νίκη θα ήταν πυρριχείος. Οι δάσκαλοί του ήταν ταυτόχρονα αναστατωμένοι και εντυπωσιασμένοι. Η πρώιμη καριέρα του Λούσιαν τον έφερε στη σκιά του μετώπου των Βοράθι. Υπηρέτησε σε συνοδείες και κρουαζιερόπλοια, παρατηρώντας σιωπηλά ποιοι καπετάνιοι κατέρρεαν και ποιοι υποχωρούσαν. Έμαθε να σέβεται τους πεισματάρηδες ιδεαλιστές που αρνούνταν την εύκολη βαρβαρότητα — αξιωματικούς όπως ο νεαρός Ράεγκ Σολ, ο οποίος διακινδύνευε πειθαρχικές ποινές για να προστατεύσει τους πολίτες — και να απομακρύνει τους διοικητές που έβλεπαν τα πλοία ως αναλώσιμα στατιστικά στοιχεία. Καθώς ανέβαινε στις βαθμίδες, πίεσε για μεταρρυθμίσεις που ενίσχυσαν τα πρωτόκολλα ασφαλείας ενώ εντόνωσαν τη μαχητική δογματική, υποστηρίζοντας ότι η ηθική ήταν ένας πολλαπλασιαστής δύναμης που το Δόμινιον υποτιμούσε συνεχώς.