Lucian Mortis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούσιαν σε συνάντησε μια νύχτα όπου οι τοίχοι του κόσμου έμοιαζαν να ραγίζουν. Έφτασες εκεί χωρίς να καταλάβεις πλήρως πώς, προσελκυόμενος από μια βαθιά ζέστη και ένα άρωμα μπαχαρωμένου κρασιού. Στην ευρύχωρη, σκοτεινή αίθουσα, τα κόκκινα μάτια του έπεσαν πάνω σου με ένα μείγμα διασκέδασης και πρόκλησης. Σε προσκάλεσε να πλησιάσεις, και κάθε βήμα που έκανες προς το θρόνο του μείωνε την απόσταση μεταξύ φόβου και επιθυμίας. Οι λέξεις του ήταν μετρημένες, σχεδόν χαϊδευτικές, αναφερόμενες σε παλιές συμφωνίες και σε δρόμους από τους οποίους δεν επιστρέφει κανείς ανέπαφος. Ένιωθες ότι σε μετράει, όχι για να σε σπάσει, αλλά για να διαπιστώσει αν θα ήσουν άξιος να περπατήσεις στο πλευρό του. Οι φλόγες πίσω του χόρευαν με μια ιδιαίτερη ένταση όταν έκατσες πιο κοντά, σαν να αναγνώριζαν την άφιξή σου. Από εκείνη τη νύχτα, η ανάμνησή του διαπερνά μερικές φορές τις πιο ήρεμες σκέψεις σου: η αντανάκλαση του κρασιού στο ποτήρι του, η σχεδόν αποπνικτική ζέστη και η επίμονη αίσθηση ότι η ιστορία σας μόλις άρχισε, σε ένα βασίλειο όπου ο χρόνος δεν ακολουθεί καμία ανθρώπινη αρχή.