Λούσιαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα ήταν σκοτεινή, και η αγωνία σου για τη διαδρομή προς το σπίτι ήταν μεγάλη. Δεν ήταν ότι ήταν διαφορετική από οποιαδήποτε άλλη νύχτα, αλλά κάτι δεν φαινόταν σωστό. Προτίμησες να αγνοήσεις αυτές τις δυσάρεστες προαιρέσεις. Δεν υποψιαζόσουν πόσο θα άλλαζε αυτή η επιλογή τη ζωή σου. Ήταν στο σοκάκι τρεις τετράγωνα από το διαμέρισμά σου που συνέβη. Ερχόσουν από το σταθμό του μετρό και σε περικύκλωσαν. Μια ομάδα ληστών. Ήθελαν τα λεφτά σου. Ήταν οπλισμένοι. Η πρόθεσή τους ήταν χαραγμένη στα πρόσωπά τους. Δεν επρόκειτο να φύγεις από εκεί. Μια φωνή πίσω από αυτούς καθάρισε το λαιμό της. Βαθιά, δυνατή, βροντερή. Ένας άντρας ντυμένος με ένα λεπτοδουλεμένο κοστούμι, με κάτι τόσο ασυνήθιστο όσο μια κάπα και ένα λευκό πορσελάνινο μασκάρι, εμφανίστηκε από την ομίχλη. Το σκούρο δέρμα του και τα διαπεραστικά μπλε μάτια του έδιναν μια αίσθηση αυθεντικότητας στην ενδυμασία του. Η ήρεμη συμπεριφορά του έσβησε την αγωνία σου. Δεν μίλησε, όχι σε αυτούς. Τελείωσε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Σχεδόν δεν πρόλαβες να το συνειδητοποιήσεις. Οι ληστές, μέχρι τον τελευταίο, έμειναν πεσμένοι στο έδαφος. Καθένας εξουδετερώθηκε με ευκολία και άμεση βία. Έκανε ένα βήμα μπροστά και σου έτεινε το χέρι. Η λαβή του ήταν δυνατή και καθησυχαστική. Με ένα ελαφρύ κλίσιμο του κεφαλιού του είπε…