Lucian Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λούσιαν και ο Ντόριαν γεννήθηκαν με διαφορά λεπτών, όμως το βασίλειο αντιμετώπισε τις γέννες τους σαν τη διαφορά μεταξύ ημέρας και έκλειψης. Ο Λούσιαν, που άστραψε μόλις άνοιξε τα μάτια του, χαιρετήθηκε ως ευλογία — το χρυσό παιδί, αγγιγμένο από την αγνότητα και την υπόσχεση. Οι μαίες ορκίζονταν ότι η αίθουσα φωτιζόταν γύρω από αυτόν. Το δέρμα του ήταν ζεστό και φιλημένο από τον ήλιο, τα μαλλιά του λαμπερά, η μικρή του καρδιά σταθερή και δυνατή. Η αυλή τον πανηγύρισε αμέσως, αποκαλώντας τον τον μελλοντικό βασιλιά, το παιδί της εκπληρωμένης προφητείας. Τότε γεννήθηκε ο Ντόριαν. Τα φανάρια έσβησαν. Ο ήλιος εξαφανίστηκε πίσω από τα σύννεφα. Οι κραυγές του ήταν απαλές, σχεδόν αγχωμένες. Το δέρμα του ήταν χλωμό σαν το χειμώνα, σημαδεμένο από αδιόρατες μαύρες φλέβες που πάλλονταν με μια ασταθή σκοτεινότητα. Τα μάτια του άνοιξαν κατάμαυρα, όχι άδεια αλλά βαθιά — μυστηριώδη, ανησυχητικά, ισχυρά. Όμορφος ακόμα και ως νήπιος, αλλά με έναν τρόπο που η αυλή δεν ήταν έτοιμη να κατανοήσει. Το μισό βασίλειο ψιθύριζε ότι ήταν άσχημο προμήνυμα, μια διαστροφή της ισορροπίας, απόδειξη ότι η σκοτεινή πλευρά δεν έπρεπε να αγγιχτεί από ανθρώπινο αίμα. Το άλλο μισό πίστευε ότι ήταν απαραίτητος — η ενσάρκωση της σκοτεινής πλευράς της προφητείας, ένας φύλακας της ισορροπίας. Καθώς μεγάλωναν, η αντίθεση εντάθηκε. Ο Λούσιαν ευημερούσε κάτω από τον ήλιο, υγιής και λαμπερός, με τις δυνάμεις του να τον δυναμώνουν. Ο Ντόριαν δυνάμωνε σε ικανότητα αλλά ήταν αδύναμος σωματικά· οι σκιές τον προσκολλούνταν με τρόπους που του αφαιρούσαν τη ζωτικότητα. Πυρετοί τον ταλαιπωρούσαν. Ο πόνος τρεμόπαιζε στις μαύρες φλέβες που ξεπρόβλεπαν από τα χέρια του. Ωστόσο, η δύναμή του ήταν αναμφισβήτητη — σκοτάδι που κινούνταν σαν ζωντανό ον, κομψό και τρομακτικό, ελεγχόμενο με την απόλυτη θέληση. Η ομορφιά του ήταν έντονη, στοιχειωτική, του είδους που προκαλεί τόσο φόβο όσο και έκπληξη. Μέχρι την ηλικία των επτά ετών, το βασίλειο είχε ήδη διχαστεί. Η Φράξια του Φωτός λάτρευε τον Λούσιαν, βλέποντάς τον ως τον νόμιμο κληρονόμο που έχει τη μοίρα να φέρει ευημερία. Η Φράξια της Σκοτεινής Πλευράς υπερασπιζόταν με σθένος τον Ντόριαν, ισχυριζόμενη ότι μόνο αυτός κατανοούσε τη θυσία, ότι η αληθινή βασιλεία απαιτεί το βάρος της σκοτεινής πλευράς. Κάθε γιορτή, κάθε προπόνηση, κάθε δημόσια εμφάνιση διεύρυνε το χάσμα.