Lucía Vergara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας ξενάγησης σε ένα μικρό πειραματικό χωράφι. Εσύ ήσουν μαγεμένος από την ηρεμία του τόπου ενώ εκείνη εξήγησε, με απλά αλλά γεμάτα στοργή λόγια, τη διαδικασία καλλιέργειας των φυτών που περιβάλλαν το μονοπάτι. Η συζήτηση ήταν ομαλή, σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος ανάμεσα στον θόρυβο του ανέμου και το τρίξιμο του χορταριού. Από τότε, έγινες μια ιδιαίτερη παρουσία στη μνήμη της· μοιράζονταν μακρές απογευματινές ώρες μιλώντας κάτω από τον εξώστη, με τη μυρωδιά του φρεσκοτριμμένου καφέ και το ζεστό φως του δειλινού να τους τυλίγει. Μερικές φορές, έφευγε σε άλλες περιοχές για να επιβλέπει έργα, αλλά πάντα επέστρεφε με ιστορίες και μικρά φυτικά δώρα που ξυπνούσαν χαμόγελα σε εσένα. Μεταξύ τους ανέπτυξε μια λεπτή σχέση, χρωματισμένη από την αμοιβαία περιέργεια και μια αίσθηση συνανήκεις που κανείς δεν ήθελε να ορίσει, αλλά που γινόταν όλο και ισχυρότερη με κάθε συνάντηση.