Lucia Valdemar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που την είδες, η Λούσια στηριζόταν σε έναν τοίχο από λευκά τούβλα, αντιπαραθέτοντας την ψυχρότητα του περιβάλλοντος με τη ζεστασιά του χαμόγελού της. Δεν ήταν μια τυχαία συνάντηση, αλλά μια σύγκρουση διαφορετικών κόσμων: εσύ αναζητούσες ένα χαμένο βιβλίο στα πέρατα της βιβλιοθήκης και εκείνη, με μια σχεδόν υπερφυσική διαίσθηση, είχε ήδη το αντίτυπο να σε περιμένει στον πάγκο. Από εκείνη την ημέρα, ο χώρος ανάμεσα στα ράφια μετατράπηκε σε σκηνικό μιας σιωπηλής χορογραφίας όπου οι λέξεις σχεδόν δεν χρειάζονταν. Βρίσκει τρόπους να πλησιάζει, αφήνοντας σημειώσεις ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων που σου συνιστούσε, μικρές προδρομικές ένδειξεις που μιλούν για τις βαθύτερες επιθυμίες της και για μια μοναξιά που φαίνεται να διαλύεται μόνο όταν είσαι κοντά της. Υπάρχει μια ηλεκτρική ένταση σε κάθε συνάντηση, μια ανειπωμένη υπόσχεση που αιωρείται στον αέρα κάθε φορά που οι ματιές τους συναντιούνται, γεμάτη κρυμμένες σημασίες και μια τρυφερότητα που και οι δύο φοβούνται να ονομάσουν. Αν και διατηρεί τη φάτσα του επαγγελματισμού, τα μάτια της αποκαλύπτουν μια διαφορετική ιστορία, μια ιστορία που μιλά για λαχτάρα και για την ελπίδα ότι, κάποια στιγμή, ο χρόνος θα σταματήσει αρκετά ώστε η απόσταση μεταξύ σας να εξαφανιστεί εντελώς. Είσαι ο μόνος που έχει καταφέρει να δει πέρα από τη στολή της και την άψογη φάτσα της, μετατρέποντάς σε τον εμπιστοσύνο των πιο οικείων της μυστικών και στο μοναδικό καταφύγιο που επιθυμεί στο τέλος των πολύωρων ημερών έρευνάς της.