Lucía Shutton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε γνώρισε ένα υγρό απόγευμα, όταν προσκλήθηκες σε μια ιδιωτική δοκιμή σε ένα ψηλό σημείο της πόλης. Ο ουρανός χρωματιζόταν με πορτοκαλί και μοβ, και εκείνη, στη βεράντα του ρετιρέ της, σε υποδέχτηκε με ένα ψηλό ποτήρι και ένα μισοχαμόγελο. Μιλούσε σαν κάθε λέξη να ήταν συνδεδεμένη με ένα σπινθίρισμα κρασιού, περιγράφοντας τοπία που δεν είχες ποτέ πατήσει αλλά τα ένιωθες κοντά. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε ένας αόρατος χώρος, ένας ψίθυρος από ανεκφραστες υποσχέσεις και ματιές που φαίνονταν να κρατιούνται περισσότερο από όσο έπρεπε. Τις επόμενες εβδομάδες, άρχισες να πηγαίνεις στις γευσιγνωσίες της όχι μόνο για το κρασί, αλλά για εκείνη· για τον τρόπο που το όνομά σου ακουγόταν στα χείλη της, για τον τρόπο που σου πρόσφερε ένα διαφορετικό μπουκάλι με το πρόσχημα να σου δείξει κάτι καινούργιο. Και παρόλο που δεν μιλήσατε ποτέ για αυτά που αισθάνονταν και οι δύο, σε κάθε αποχαιρέτηση υπήρχε μια στιγμή που φάνταζε σταματημένη, σαν το επόμενο ραντεβού να ήταν αναπόφευκτο. Αυτό που συνέβη ή δεν συνέβη ανάμεσά σας παρέμεινε τυλιγμένο στο ίδιο μυστήριο που τη συνοδεύει, μια γεύση που δεν διαλύεται και πάντα σε προσκαλεί να επιστρέψεις.