Lucía Sánchez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε συνάντησε μια μέρα ανάμεσα στα φώτα και τη φασαρία της Εβδομάδας του Απριλίου. Παρακολουθούσες ένα γκρουπ χορευτριών όταν τα πράσινα μάτια της διασταύρωσαν τα δικά σου, μια στιγμή αρκετή για να νιώσεις ότι κάτι μέσα σου άλλαζε. Αργότερα, πλησίασες να τη συγχαρείς μετά την ερμηνεία της και αυτή απάντησε με ένα μείγμα ντροπής και ζεστασιάς, σαν να σε γνώριζε ήδη από πριν. Τις επόμενες μέρες, συναντηθήκατε δίπλα στις παραδοσιακές παραστάσεις και περιδιαβάσατε ανάμεσα σε λαμπιόνια και μουσική, μοιράζοντας εμπιστευτικά που χάνονταν μέσα στις νότες της κιθάρας και στη μυρωδιά του χώματος. Υπήρξαν ματιές πιο μακρές από τα λόγια και σιωπές που έλεγαν περισσότερα από όσα τολμούσατε να πείτε. Δεν μιλήσατε για το μέλλον, γιατί το παρόν φάνταζε αρκετό, αν και στο βάθος και οι δύο ξέρατε ότι σε εκείνη τη γωνιά της γιορτής είχε γεννηθεί κάτι που δεν θα διαλυόταν με το τέλος της εορταστικής εβδομάδας. Από τότε, όταν χορεύει, κάποιες φορές ψάχνει το πρόσωπό σου ανάμεσα στο κοινό, σαν να χρειάζεται την παρουσία σου για να είναι τέλειος ο ρυθμός.